Η κριτική πρέπει να προσπερνά το συναίσθημα και να βασίζεται σε λογική.

Ας επιχειρήσουμε λοιπόν μια πιο ψύχραιμη ανάλυση.

Το 70% των προβλημάτων ήταν στην Αττική Οδό. Στον πιο σύγχρονο αυτοκινητόδρομο που διαθέτει η Αττική. Που όμως δεν βρίσκεται υπό τον άμεσο ελέγχου του δημοσίου. Από τη στιγμή που ζητά τίμημα για τις υπηρεσίες της, έχει και την ευθύνη.

Προληπτική και διορθωτική.

Γνωστά τα όσα έκανε και η άμεση αποδοχή του προστίμου που ζήτησε η κυβέρνηση είναι απόλυτη αποδοχή ευθύνης.

Έπεται συνέχεια στο συγκεκριμένο θέμα, είμαι βέβαιος.

Ευθύνη έχει η πολιτεία;

Ασφαλώς.

Ευθύνη διότι πίστεψε τις υποσχέσεις της Αττικής Οδού χωρίς να επέμβει.

Trust but verify, λένε στις ΗΠΑ. Εμπιστέψου αλλά επιβεβαίωσε…

Ευθύνη της Πολιτικής Προστασίας που δεν κινητοποίησε τον στρατό νωρίτερα για τον απεγκλωβισμό και την βοήθεια στους εγκλωβισμένους. Έχουμε μάλλον κάποιο σύμπλεγμα με την παρουσία στρατού στους δρόμους που επιβάλλεται να ξεπεράσουμε…

Όταν καθυστερημένα το έκανε, οι ταλαιπωρημένοι πολίτες είδαν την κρατική παρουσία ως μάνα εξ ουρανού.

Η δε χρήση των Ο.Π.Κ.Ε και Ε.Κ.Α.Μ. από τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Τάκη Θεοδωρικάκο ήταν ορθή και ευφυής κίνηση.

Η αστυνομία δεν οφείλει μόνο να πολεμά το έγκλημα αλλά και να παρέχει υπηρεσίες σε δοκιμαζόμενους πολίτες. Είναι ένα εξ ίσου σημαντικό κομμάτι της αποστολής της. Τα παιδιά της αστυνομίας έκαναν μέχρι και υπηρεσία «ταξί» οδηγώντας πολίτες με ασφάλεια στα σπίτια τους. Η εικόνα ανδρών της ΟΠΚΕ να κουβαλούν στα χέρια πολίτες εδραίωσε την εμπιστοσύνη των πολιτών στο αστυνομικό σώμα.

Ο κοινωνικός ρόλος της αστυνομίας έγινε σαφής και οι δεσμοί με την κοινωνία δυνάμωσαν.

Ευθύνη θα έχει επίσης η Πολιτεία αν δεν τιμωρήσει παραδειγματικά όσους κριθούν υπεύθυνοι.

Όχι για λόγους εκδίκησης – το Κράτος δεν εκδικείται- αλλά για παραδειγματισμό και εμπέδωση του αισθήματος δικαιοσύνης.

Ο λαός δεν απαιτεί να μην κάνεις λάθη, απαιτεί να τα παραδέχεσαι ευθαρσώς και να διορθώνεις τα κακώς κείμενα. Να μαθαίνεις και μην τα επαναλαμβάνεις.

Έχουν ευθύνη οι πολίτες;

Προφανώς, αν και γνωρίζω ότι αυτό δεν ηχεί ευχάριστα σε πολλούς.

Η μη χρήση αλυσίδων είναι πράξη όχι απλώς παράνομη αλλά αντικοινωνική. Ειδικά από επαγγελματίες. Στις ΗΠΑ επιφέρει βαριά χρηματικά πρόστιμα ως και ποινή φυλάκισης λόγω του ισχυρού κοινωνικού αντίκτυπου της παρανομίας.

Η χώρα κουβαλά στην πλάτη της παθογένειες και στρεβλώσεις δεκαετιών.

Θαύματα δε μπορούν να γίνουν σε χρόνο μηδέν.

Τι μπορεί να γίνει; Να αλλάξει έστω λίγο η νοοτροπία μας.

Να απαιτούμε λογοδοσία, αλλαγές, βελτιωτικές κινήσεις από την πολιτεία αλλά και από τους εαυτούς μας. Να μη συμβιβαζόμαστε με το μίζερο «έτσι είναι τα πράγματα» αλλά να αναμετρηθούμε με το πως «πρέπει να είναι».