Καθένας έκανε ό,τι ήθελε και αλίμονο στα παιδιά που δεν είχαν φωνή να διαμαρτυρηθούν!

Γιατί μέχρι σήμερα κανένας δεν μίλησε για το νομικό κενό που υπήρχε σε έναν τόσο ευαίσθητο τομέα όπως είναι η προστασία παιδιών που δεν έχουν οικογένεια ή που κακοποιούνται από τους γονείς τους και είναι ανάγκη να βρεθεί ένα ασφαλές πλαίσιο για να τα βοηθήσει να μεγαλώσουν με ασφάλεια; Εκτός κι αν ο όρος που έβαλε το υπουργείο να γίνεται διαρκής προσπάθεια ώστε να ενσωματώνονται τα παιδιά σε μια οικογένεια ενόχλησε τον κ. Γιαννόπουλο… Υπάρχει καλύτερη προοπτική από το να φύγει ένα παιδί από την οποιαδήποτε δομή φιλοξενίας και να βρεθεί σε μια οικογένεια; Νομίζει ότι μόνο το «Χαμόγελο του Παιδιού» αντιλαμβάνεται το καλύτερο για ένα παιδί; Και οι άλλες οργανώσεις που συμμετείχαν στο διάλογο που αναπτύχθηκε δεν προσφέρουν σημαντικό έργο; Η στάση του κ. Γιαννόπουλου που ηγείται του «Χαμόγελου του Παιδιού» μας άφησε πολλά ερωτηματικά! Αν για πρώτη φορά το υπουργείο Εργασίας αποφάσισε να βάλει κοινούς κανόνες λειτουργίας όλων των κέντρων που φροντίζουν παιδιά, για την καλύτερη διαχείριση της όλης προσπάθειας, εκείνος γιατί μιλάει για «κλείσιμο»; Οι δικές του δομές δεν πληρούν τις προϋποθέσεις και τους κανόνες που έβαλαν οι υπεύθυνοι της πολιτείας αφού πρώτα συζήτησαν και συναποφάσισαν με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς στην παιδική προστασία; Τι είναι εκείνο που ενοχλεί τον κ. Γιαννόπουλο;