Η Barbie και όλες οι γυναίκες στη ζωή μας

Επειδή δεν είχα αδέρφια και, κατά συνέπεια, κανένα αρσενικό παιχνίδι διαθέσιμα στο σπίτι, οι Barbies μου δεν μπόρεσαν ποτέ να έχουν έναν εραστή. Ελλείψει του Action Man, έπρεπε πάντα και μόνο να συμβιβαστούν με τον Ken (ο οποίος αναγκαστικά άλλαξε ρόλο και ταυτότητα πολλές φορές, γινόμενος η αιτία πιθανών ψυχολογικών επακόλουθων που συνέβησαν στο δωμάτιό μου και για τα οποία αισθάνομαι εν μέρει υπεύθυνος). Αφού είδα την Barbie, η νέα, πολυαναμενόμενη ταινία της Γκρέτα Γκέργουιγκ στους κινηματογράφους από τις 20 Ιουλίου που συνοψίζει τον υπαρξισμό και τον αγώνα σε υπερπαραγωγή, αναρωτιέμαι αν όντως εκλήφθηκε από αυτούς ως έλλειψη. Μια ανεπάρκεια. Άλλωστε, είχαν ήδη τα πάντα και αυτοπροσδιορισμό, καθώς η Gerwig αφήνει τους πρωταγωνιστές της να εξηγήσουν αρκετές φορές στην ταινία λαμβάνοντας τα στιλιστικά χαρακτηριστικά του φεμινισμού τέταρτου κύματος, δεν περνάει από τα αντικείμενα που κατέχουμε, ειδικά από τους άντρες που αγαπάμε, βρίσκουμε και μας αγαπούν με τη σειρά τους. Αλλά πάνω απ’ όλα, οι Μπάρμπι μου είχαν ήδη εμένα και τη μητέρα μου, τέσσερα χέρια που ανήκαν σε ένα κοριτσάκι και σε ένα άλλο που είχε μπορέσει να μεταφέρει σε αυτά τα σώματα που ντύσαμε, γδυθήκαμε και μεταφέραμε όλες τις ιστορίες που θα θέλαμε να ζήσουμε ή απλώς να λέγαμε.

Advertisement

Η πλοκή, λαμβάνοντας υπόψη την πανταχού παρούσα εμμονική και άπειρη καμπάνια μάρκετινγκ, πιθανότατα θα γνωρίζει ακόμη και εκείνους που δεν θα δουν ποτέ την ταινία. Η Margot Robbie είναι η Barbie Stereotype, η πιο γνωστή από τις Barbie που απαντά στα κλισέ για την πιο διάσημη κούκλα στον κόσμο. Ζει τη ζωή της γαλήνια στη Barbieland, ένα ειδυλλιακό ροζ βασίλειο πλαισιωμένο από μια οροσειρά όπου όλοι είναι Barbie με τις έννοιές της, γιατρός Barbie, Barbie πρωθυπουργός, Barbie δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Διευθύνων Σύμβουλος Barbie, Barbie έγκυος ακόμα κι αν η Mattel προσπάθησε να την ακυρώσει, και όλοιείναι απλώς μια ευνουχισμένη και μετροσεξουαλική χορωδία του Ken χωρίς κανένα νόημα, μεταξύ των οποίων ο Ryan Gosling βρίσκεται σε μια από τις καλύτερες ερμηνείες του ποτέ. Η ζωή τους προχωρά με τον συνηθισμένο τρόπο από το 1959, τη χρονιά της δημιουργίας μέχρι που, κατά τη διάρκεια ενός πάρτι, η Barbie δέχεται επίθεση από μια τρομερή και αδυσώπητη σκέψη. Ο θάνατος. Υπαρξιακή κρίση, τα τακούνια του έπεσαν στο έδαφος. Μανιοκατάθλιψη. Θα πρέπει λοιπόν να πάει στον πραγματικό κόσμο σε ένα ταξίδι μαζί με τον Ken που, όπως όλοι οι άλλοι Kens, ζει μόνο χάρη στην αναγνώρισή της, για να γνωρίσει το κοριτσάκι που της μετέφερε ψυχοσωματικά αυτές τις αγωνίες και έτσι να επιστρέψει στο να είναι όπως παλιά: τέλειο.

Η Mattel, η μεγάλη εταιρεία παραγωγής πίσω από την επιτυχία της Barbie, προσπαθεί εδώ και χρόνια να συμφιλιώσει την κούκλα της με τον πραγματικό κόσμο, παρόλο που ήταν ήδη στην αρχή. Η προέλευση του παιχνιδιού χρονολογείται από τη Ruth Handler, μια από τις ιδρυτές της εταιρείας που ήθελε να φτιάξει ένα παιχνίδι για κορίτσια που θα τα απαλλάσσει από το να προσποιούνται πάντα και μόνο τις μητέρες. Βρήκε την έμπνευσή του σε μια ενήλικη γερμανική κούκλα που ονομάζεται Bild Lilli, την οποία η Mattel φέρεται να αναδιαμόρφωσε και βάφτισε Barbie, από το όνομα της κόρης του Handler, Barbara (η λιγότερο συγκινητική αλλά η αγαπημένη μου διατριβή θα ήταν η Barbie εμπνευσμένη από τη Barbara Ryan, σύζυγο του επικεφαλής σχεδιαστή της Mattel, η οποία επίσης θα έφερνε τον πρώην σχεδιαστή πυραύλων .). Με τα χρόνια, έχουμε δει πόσο η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει αυτή την προσπάθεια να μας απελευθερώσει όλους. Η πολύ ξανθιά και πολύ αδύνατη Barbie έγινε κομφορμίστρια, καταπιεστική, «φασίστρια» λένε στην ταινία, επενδύοντάς την με τη σειρά της με πανηγυρισμούς ως παιχνίδι για κορίτσια και με μομφές ότι έγινε όχημα τοξικών νόρμες φύλου και καταναλωτικών ιδεωδών θηλυκότητας. Έτσι είχαμε Barbie διαφορετικών εθνοτήτων, το 2016 με τη σειρά Fashionistas άνοιξε το πεδίο σε κούκλες με τρεις τύπους σώματος, παρόμοιο με τη σωματικότητα των απλών ανθρώπων και με λιγότερο εξιδανικευμένα σχήματα, ακόμη και σε αναπηρικά καροτσάκια. Αλλά αν η Barbie ήταν ένα κομβικό σημείο στους πολιτιστικούς πολέμους όλο αυτό το διάστημα, είναι επειδή η κούκλα περικλείει τις διαρκώς μεταβαλλόμενες ιδέες για τα κορίτσια και τις γυναίκες τόσο τέλεια στις μορφές και τις ενσωματώσεις της. Αυτό που είμαστε, ήμασταν και τι θέλαμε να γίνουμε, πώς μπορούσαμε να πολεμήσουμε και αν μπορούσαμε να το κάνουμε καταλαμβάνοντας εκ νέου χώρους σε ένα μέρος –τον κόσμο– όπου όλα τα άλλα έμοιαζαν να εισβάλλουν σε αυτό που υποτίθεται ότι ήταν δικό μας. Εκεί που, όπως ακριβώς η συρρικνωμένη, τεχνητή εκδοχή του εαυτού μας, κυριαρχούσαμε και κυριαρχούσαμε από χέρια που δεν ήταν δικά μας.

ΑΦΟΙ Warner.

Δεν είναι τυχαίο ότι η ταινία είχε μια πολύ μεγάλη περίοδο κύησης (οκτώ χρόνια), κανείς δεν ήθελε να την κάνει. Η ιδέα ότι η Barbie θα μπορούσε να ειπωθεί ως σύμβολο χειραφέτησης σε μια ταινία που ο Gerwig στη συνέχεια μεταμόρφωσε σε υπέροχη προπαγάνδα για τα κορίτσια, για την ισότητα των φύλων και όχι για τον φεμινισμό, στην οποία γελάμε, κλαίμε και σκεφτόμαστε, συγκρούστηκε με την κοινή γνώμη ή τουλάχιστον με αυτήν της Amy Schumer και της Anne Hathaway που αρχικά υποτίθεται ότι έπαιζαν τον ρόλο του Robb. Έτσι, χάρη στην προσωπική της ματιά, κεντημένη στη γυναικεία εμπειρία και στο ξεκίνημά της στο mumblecore ( Frances Ha , Mistress America) και την ποπ και πνευματική προσέγγιση των θεμάτων της γυναικείας εκμετάλλευσης, με το σενάριο που γράφτηκε μαζί με τον σύζυγό της και σκηνοθέτη Νόα Μπάουμπαχ (ο ίδιος ο Γκόσλινγκ είχε πει ότι ήταν «το καλύτερο σενάριο που έχω διαβάσει ποτέ»), η Γκέργουιγκ αντικατέστησε μια ιστορία που πιστεύαμε ότι δεν είχε τίποτα άλλο να πει με μια που έπρεπε ακόμα να ειπωθεί από κάποιον ικανό να το κάνει.

Επειδή η Barbie who is many things, μια ιστορία μητρικής συμφιλίωσης που απαγορεύτηκε στο Βιετνάμ λόγω εντάσεων με το Πεκίνο για τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας (πραγματικά), μια συλλογή από σπασμωδικές αναφορές από το Matrix έως το 2001 : A Space Odyssey to Doctor Strangelove, με τους χαρακτήρες που εκφράζονται μέσα από φεμινιστικά συνθήματα μανιφέστου, «η ευθραυστότητα μου είναι η δύναμή μου», η πατριαρχία που εξυψώνει τον Κεν παρόλο που πιστεύει ότι αναφέρεται σε μια αυτοκρατορία που κυβερνάται από άντρες και άλογα, την ειρωνεία και την εστίαση στη σημασία του διαλόγου μεταξύ των κομμάτων που διορθώνει σχεδόν τα πάντα, είναι πάνω απ’ όλα μια πολιτική ταινία για τις πιο ευάλωτες κατηγορίες. Και για τις ζωές γυναικών και κοριτσιών του παρελθόντος, παίζοντας με τη νοσταλγία τους που ενυπάρχει σε εκείνο το σλόγκαν με το οποίο η Mattel προσπάθησε να επανακυκλοφορήσει το 2015: «Όταν ένα κορίτσι παίζει με την Barbie, φαντάζεται ό,τι μπορεί να γίνει».

Κάπου, σε κάποιο βιβλίο, πρέπει να γραφτεί ότι οι ομιλίες των μητέρων μας μοιάζουν με αυτές που έγιναν πριν από τις εκλογικές διαβουλεύσεις και το δημοψήφισμα. Έχουν τον πανηγυρικό τονισμό μιας τελικής πράξης στην οποία παραδόξως όλα είναι ακόμα δυνατά. Με τη μητέρα μου, όταν ήμουν μικρή, παίζαμε βρε για μένα και βρίσκαμε αυτόν τον χώρο της ανοιχτής ευκαιρίας για εκείνη, συναντιόντας στο τέλος των ημερών της στο παλιό μου δωμάτιο για να σκηνοθετήσουμε νέες ιστορίες. Υπήρχε μόνο ένας Ken, κανένας εραστής και μόνο η επιθυμία να διαμορφώσουν τη ζωή τους όπως θέλαμε να κάνουμε τη δική μας. Μια παρένθεση του μέλλοντος εν μέσω όλων των τελικών πράξεων. Σταματήσαμε να το κάνουμε και μάλλον καμία πρώην κοπέλα δεν το κάνει πια, προτιμώντας να κλείσει αυτή την ιστορία BarbieΜας υπενθυμίζει τη σημασία, ενώ αρχίσαμε να ψάχνουμε έναν διαφορετικό τρόπο να βρεθούμε στον κόσμο.