Στη Μεσοχώρα Τρικάλων το υδροηλεκτρικό δεν είναι έργο, είναι έπος∙ κάτι μεταξύ αρχαίας τραγωδίας και σύγχρονου σίριαλ με τίτλο «Αναβολή: η επιστροφή». Εδώ, οι μπουλντόζες δουλεύουν κυρίως στη φαντασία και τα δικαστήρια στην υπερωρία. Κάθε απόφαση γεννά μια νέα απόφαση, σαν ρωσική ματριόσκα γραφειοκρατίας, μέχρι να ξεχάσουμε ποιο ήταν το αρχικό ερώτημα.
Μετά από δύο δεκαετίες, το έργο «παίρνει μπρος» με την ταχύτητα που παίρνει μπρος κι ένας δημόσιος εκτυπωτής: με θόρυβο, εμπλοκές και πολλή αναμονή. Η λειτουργία το 2028 ακούγεται αισιόδοξη, σχεδόν ποιητική σαν υπόσχεση ότι ο χρόνος είναι σχετικός και η υπομονή ανανεώσιμη πηγή ενέργειας.
Εν τω μεταξύ, task force, μελέτες, διαβουλεύσεις και απαλλοτριώσεις χορεύουν ένα βαλς συντονισμού. Αν όλα πάνε καλά, το φράγμα θα συγκρατήσει νερό. Αν όχι, τουλάχιστον θα έχουμε συγκρατήσει προσδοκίες. Και κάπως έτσι, η πρόοδος κυλά αργά, σταθερά και… κατόπιν εορτής.
Στο ρεαλιστικό επίπεδο, το έργο έχει πλέον περάσει κρίσιμα θεσμικά εμπόδια και φαίνεται να εισέρχεται σε φάση υλοποίησης, με εξασφαλισμένες άδειες, χρηματοδότηση και σαφές χρονοδιάγραμμα. Ωστόσο, παραμένουν ουσιαστικές προκλήσεις, όπως η ομαλή μετεγκατάσταση των κατοίκων, η ολοκλήρωση των απαλλοτριώσεων και η τήρηση των περιβαλλοντικών όρων. Αν υπάρξει σταθερότητα στις αποφάσεις και συνεργασία των εμπλεκόμενων φορέων, το 2028 μπορεί να αποτελέσει έναν ρεαλιστικό στόχο και όχι απλώς άλλη μία ημερομηνία σε μια μακρά αλυσίδα υποσχέσεων.
