Τραγωδία στους αιθέρες
Κάποτε λέγαμε πως το καλοκαίρι μυρίζει γιασεμί. Σήμερα μυρίζει καμένο πεύκο, καπνό και… ειδοποίηση από το 112. Η μοναδική κρατική υπηρεσία που φτάνει πάντα στην ώρα της είναι το μήνυμα στο κινητό. Οι φωτιές, αντίθετα, φτάνουν πρώτες.
Κάθε χρόνο το ίδιο έργο. Οι αιτίες αλλάζουν, οι δικαιολογίες ανακυκλώνονται και η στάχτη απλώνεται σαν εθνική κουβέρτα. Φταίει η κλιματική κρίση. Φταίει ο άνεμος. Φταίνε οι ασυνείδητοι. Φταίει και το κακό ριζικό μας. Μόνο που όταν οι τραγωδίες επαναλαμβάνονται, το ριζικό παύει να είναι δικαιολογία και γίνεται άλλοθι.
Κι ύστερα έρχεται η πιο βαριά σιωπή. Δύο πυροσβέστες χάνουν τη ζωή τους προσπαθώντας να σώσουν ζωές, δάση και περιουσίες. Άνθρωποι που πέταξαν προς τη φωτιά και δεν γύρισαν ποτέ. Εκεί τελειώνει η σάτιρα. Γιατί απέναντι στη θυσία δεν χωρούν αστεία.
Το ερώτημα, όμως, μένει να καίει πιο πολύ κι από τις φλόγες: πόσα καλοκαίρια θα θρηνούμε ανθρώπους για να πάψουμε να θεωρούμε την τραγωδία εποχικό φαινόμενο;
