Οι απόφοιτοι της τάξης του 2005, των Εκπαιδευτηρίων «Αθηνά»,
διοργάνωσαν μια βραδιά γεμάτη αναμνήσεις. Η επανένωση αποφοίτων
αποτελεί πάντα μια ιδιαίτερη στιγμή, καθώς φέρνει κοντά ανθρώπους
που μοιράστηκαν αναμνήσεις, εμπειρίες και όνειρα μέσα στις σχολικές
αίθουσες. Το πρόσφατο reunion μαθητών του Σχολείου μας δεν ήταν
απλώς μια ευκαιρία για νοσταλγία, αλλά και μια γιορτή της διαχρονικής
αξίας της σχολικής κοινότητας. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης, δύο
απόφοιτοι πήραν τον λόγο και με τις ομιλίες τους ανέδειξαν τη δύναμη
των κοινών εμπειριών και του διαχρονικού ρόλου του σχολείου ως
σημείου αναφοράς στη ζωή τους.
Ομιλία Δημήτρη Πατούκα, Προέδρου Αποφοίτων 2005
Εκπαιδευτηρίων ¨Αθηνά¨
Αγαπητοί φίλοι,
αγαπητοί συμμαθητές και συμμαθήτριες
είκοσι χρόνια πριν, χωρίς να το ξέρουμε, μοιραστήκαμε απλά αλλά τελικά, πολύ
σημαντικά πράγματα…
Χρόνο, Χώρο, καθημερινότητα σ΄ ένα σχολείο που, τότε, αδυνατούσαμε ακόμα να
αντιληφθούμε τον σπουδαίο ρόλο του στην μετέπειτα διαμόρφωση της
προσωπικότητάς μας.
Σήμερα στεκόμαστε εδώ, διαφορετικοί άνθρωποι. Με διαφορετικές διαδρομές,
διαφορετικές επιτυχίες, διαφορετικές δυσκολίες. Είναι αλήθεια ότι κανείς δεν μπορεί
να μιλήσει εκ μέρους όλων — γιατί ο καθένας εδώ κουβαλά μια ιστορία που δεν
φαίνεται με την πρώτη ματιά. Υπάρχει όμως κάτι που μας ενώνει ακόμη. Μια κοινή
αφετηρία. Ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώσαμε, μάθαμε, δοκιμαστήκαμε…
Για μένα, αυτό το σχολείο ήταν ο πρώτος χώρος όπου ένιωσα ότι δεν με
αντιμετώπιζαν απλώς ως μαθητή, αλλά ως άνθρωπο που διαμορφώνεται. ‘‘ Το
ερώτημα δεν ήταν μόνο αν ξέρεις την απάντηση, αλλά αν καταλαβαίνεις γιατί αξίζει
να κάνεις την ερώτηση΄΄. Και αυτό είναι ένα μάθημα που, αν είμαστε ειλικρινείς, δεν
το συναντάς συχνά στη ζωή.
Φυσικά, υπήρχαν και οι μικρές στιγμές. Το πού καθόμασταν στο διάλειμμα. Με ποιον
περιμέναμε το πρωί στη στάση. Τι παίρναμε από το κυλικείο, σε ποιο παγκάκι
καθόμασταν οταν έβρεχε. Στιγμές που τότε έμοιαζαν ασήμαντες — και που σήμερα
καταλαβαίνουμε ότι ήταν το πλαίσιο πάνω στο οποίο χτίστηκαν φιλίες, πρώτοι
έρωτες, απογοητεύσεις, γέλια. Όλα εκείνα τα πράγματα που δεν τα σκέφτεσαι όσο
συμβαίνουν, αλλά σε σχηματίζουν αθόρυβα.
Ίσως τελικά αυτό είναι και το κοινό μας σημείο: ότι όλοι μας αυτά τα χρόνια,
‘‘κολυμπώντας στο ίδιο νερό’’, διαμορφώσαμε ο καθένας το χαρακτήρα μας…
Μόνο όταν απομακρυνθήκαμε, μόνο όταν πέρασε ο χρόνος, καταλάβαμε πόσο καθοριστικά
μας επηρέασε για τη μετέπειτα πορεία μας.
Απόψε δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα. Δεν χρειάζεται να συγκρίνουμε
διαδρομές ή να συνοψίσουμε ζωές. Αρκεί να είμαστε λίγο παρόντες. Να μιλήσουμε
πραγματικά. Να ακούσουμε χωρίς βιασύνη. Να θυμηθούμε ποιοι ήμασταν και να
αναγνωρίσουμε ποιοι γίναμε.
Και αυτό, από μόνο του, είναι κάτι που ίσως πρέπει να το γιορτάσουμε.
Σας ευχαριστώ. Καλή βραδιά σε όλους και όλες!
