Όποιος πετάει σκουπίδια έξω από τον κάδο να ξαναπάει δημοτικό» – Το μήνυμα από τα Χανιά και η καθημερινή εικόνα ντροπής στα Τρίκαλα
Στα Τρίκαλα, μια πόλη που συχνά προβάλλεται ως πρότυπο σύγχρονης και «έξυπνης» πόλης, η εικόνα γύρω από πολλούς κάδους απορριμμάτων μοιάζει να αφηγείται καθημερινά μια διαφορετική ιστορία. Σακούλες πεταμένες πρόχειρα στο πεζοδρόμιο, χαρτόκουτα παρατημένα δίπλα στους κάδους, αποφάγια σκορπισμένα από γάτες και αδέσποτα, εικόνες που όχι μόνο προσβάλλουν την αισθητική της πόλης, αλλά μαρτυρούν και μια βαθύτερη έλλειψη σεβασμού προς τον δημόσιο χώρο.
Το φαινόμενο δεν είναι περιστασιακό. Καθημερινά, εργαζόμενοι της καθαριότητας καλούνται να δίνουν έναν ατελείωτο αγώνα δρόμου, όχι μόνο για να αδειάζουν τους κάδους, αλλά και για να μαζεύουν ό,τι κάποιοι ασυνείδητοι αφήνουν έξω από αυτούς με απίστευτη ευκολία. Και το ερώτημα που γεννάται εύλογα είναι απλό: μπορεί τελικά μια πόλη να παραμένει καθαρή όταν χρειάζονται… άνθρωποι να «φυλάνε» τους κάδους;
Η κατάσταση σε αρκετές γειτονιές έχει ξεπεράσει τα όρια της αμέλειας. Δεν πρόκειται για έναν γεμάτο κάδο που δικαιολογεί μια σακούλα δίπλα του. Πρόκειται για μια νοοτροπία εγκατάλειψης: «το άφησα έξω και κάποιος θα το μαζέψει». Μόνο που αυτός ο «κάποιος» είναι εργαζόμενοι που καθημερινά παλεύουν με εικόνες ντροπής, αλλά και δημότες που βλέπουν την πόλη τους να χάνει την αξιοπρέπειά της.
Και ενώ στα Τρίκαλα η εικόνα αυτή επαναλαμβάνεται σχεδόν μηχανικά, στα Χανιά ένας πολίτης αποφάσισε να απαντήσει διαφορετικά. Αγανακτισμένος από τα σκουπίδια που άφηναν άλλοι γύρω από τους κάδους στην οδό Ελευθερίου Βενιζέλου, κόλλησε ένα σημείωμα που μέσα σε λίγες λέξεις είπε όσα σκέφτονται πολλοί:
«Όποιος πετάει σκουπίδια έξω από τον κάδο, να αλλάξει πόλη και να ξαναπάει δημοτικό. Εδώ είναι Χανιά».
Ένα μήνυμα σκληρό, αλλά απολύτως χαρακτηριστικό της αγανάκτησης που επικρατεί πλέον σε πολλές πόλεις της χώρας. Γιατί η καθαριότητα δεν είναι μόνο υπόθεση των υπηρεσιών ενός δήμου. Είναι θέμα παιδείας, κουλτούρας και σεβασμού προς τον διπλανό μας.
Στα Τρίκαλα, μια πόλη που θέλει να κοιτάζει μπροστά, το στοίχημα δεν είναι μόνο οι έξυπνες εφαρμογές και οι ποδηλατόδρομοι. Είναι και το αυτονόητο: να μπορεί ένας πολίτης να περπατήσει σε μια γειτονιά χωρίς να αντικρίζει μικρές «χωματερές» δίπλα από κάθε κάδο. Γιατί καμία πόλη δεν μπορεί να λέγεται σύγχρονη όταν κάποιοι συνεχίζουν να συμπεριφέρονται σαν ο δημόσιος χώρος να μην τους αφορά.
