Μήπως είναι κάπως «άδικο» να καλωσορίζουμε το καλοκαίρι και την ίδια ακριβώς στιγμή να αρχίζουμε να μετράμε αντίστροφα για τον χειμώνα;

Τι περίεργα και παράξενα παιχνίδια παίζει τελικά η φύση και η αστρονομία; Από σήμερα, που και επίσημα μπαίνουμε στο καλοκαίρι, θα ζήσουμε το απόλυτο παράδοξο: οι μέρες ξεκινούν σιγά-σιγά να μικραίνουν! Ανεπαίσθητα, βέβαια, στην αρχή, τόσο που δύσκολα το αντιλαμβάνεται κανείς με γυμνό μάτι. Κι όμως, από το θερινό ηλιοστάσιο και μετά, το φως αρχίζει να χάνει έδαφος, μέχρι να φτάσουμε στον Δεκέμβρη και στη μικρότερη μέρα του χρόνου.

Δεν είναι τουλάχιστον ειρωνικό; Την ώρα που εμείς φτιάχνουμε βαλίτσες, σχεδιάζουμε άδειες, παραλίες και ατέλειωτες βραδινές εξόδους, ο κύκλος του ήλιου έχει ήδη πάρει τον δρόμο της επιστροφής για το κρύο;

Βέβαια, μεταξύ μας, μέχρι να το καταλάβουμε και να βγάλουμε τα ζακετάκια, θα έχουν μεσολαβήσει πολλές βουτιές, αρκετοί καύσωνες και αμέτρητα καλοκαιρινά βράδια. Οπότε, γιατί να αγχώνεται κανείς; Το ελληνικό καλοκαίρι είναι ακόμα όλο μπροστά μας! Και όπως λένε πολύ σωστά και οι παλιότεροι, από του Άι Γιαννιού και μετά αρχίζει να «γυρίζει» ο ήλιος. Μέχρι τότε, μήπως το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι απλώς να απολαύσουμε το άπλετο φως που τόσο γενναιόδωρα μας χαρίζει η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου;