Μην το πάρουμε κατάκαρδα, αλλά το ημερολόγιο άρχισε να μας κάνει τα πρώτα του νεύματα. Μπήκαμε στο τελευταίο δεκαήμερο του Αυγούστου και, θέλοντας και μη, αρχίζουμε σιγά σιγά να μαζευόμαστε.

Τα γνωστά αυγουστιάτικα μελτέμια έχουν εξασθενίσει και, τουλάχιστον για τις επόμενες ημέρες, φαίνεται πως μας κάνουν τη χάρη να μας αφήσουν ήσυχους. Η θάλασσα παραμένει στη θέση της, οι παραλίες επίσης, αλλά κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει.

Η νύχτα κερδίζει όλο και περισσότερο την ημέρα, τα απογεύματα αποκτούν εκείνη τη γνώριμη γλυκιά δροσιά και ο ήλιος, χωρίς να έχει παραιτηθεί από τα καθήκοντά του, αρχίζει να σχολάει λίγο νωρίτερα.

Στον κάμπο, μάλιστα, τα πράγματα είναι ακόμη πιο σοβαρά. Η γη ετοιμάζεται σιγά σιγά να φορέσει τα φθινοπωρινά της και να μπει στον μεγάλο κύκλο των εργασιών. Τρακτέρ, χωράφια, συγκομιδές και υποχρεώσεις περιμένουν στη γωνία.

Και κάπου εδώ αρχίζει το μεγάλο δίλημμα του Έλληνα.

«Να φύγουμε ή να κάτσουμε λίγο ακόμη;»

Η απάντηση είναι μία και μοναδική: να κάτσουμε!

Γιατί το υπόλοιπο του καλοκαιριού είναι πλέον υπόθεση των τολμηρών, των συνεπαρμένων και όλων εκείνων που αρνούνται να παραδώσουν την ξαπλώστρα τους χωρίς μάχη.

Οι άλλοι ας μαζεύονται. Ας ψάχνουν βαλίτσες, ας βάζουν πλυντήρια, ας κοιτούν ημερολόγια και ας σκέφτονται Δευτέρες, σχολεία και δουλειές.

Οι πραγματικοί καλοκαιρινοί μαχητές τώρα αρχίζουν!

Άλλωστε, ο Αύγουστος μπορεί να μπαίνει στην τελική του ευθεία, αλλά μέχρι να πέσει και η τελευταία του ακτίνα, υπάρχει χρόνος για ένα τελευταίο μπάνιο, έναν τελευταίο καφέ δίπλα στη θάλασσα και φυσικά το απαραίτητο:

«Κάτσε να κάτσουμε λίγο ακόμη…».

Γιατί το καλοκαίρι δεν τελειώνει όταν το λέει το ημερολόγιο.

Τελειώνει όταν αποφασίσει ο τελευταίος… αμετανόητος παραθεριστής να αφήσει την παραλία!