Mαρία Αλιφέρη, μια νεράιδα χωρίς ηλικία στο εξώφυλλο του Grace !

Μεγάλωσε σε ένα χωριό της Σπάρτης μέχρι τα 18 της, όταν ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει νομική. Έζησε ζεστά, πολύ αγαπησιάρικα παιδικά χρόνια μέσα στη φύση. Ο Ταΰγετος, οι ατέλειωτοι πορτοκαλεώνες, οι μαγευτικές μυρωδιές, όλα αυτά τη συνόδευαν μέχρι να μετακομίσει στην πρωτεύουσα. Τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια της, με τα οποία είναι πολύ αγαπημένη, έγιναν ο ένας φυσικός και ο άλλος γιατρός.

Advertisement

Γιατί αποφασίσατε να πάτε στη Νομική; Είχατε όνειρο να γίνετε δικηγόρος;

Όχι, ήθελα να σπουδάσω ψυχολογία γιατί με ενδιέφερε και με ενδιαφέρει πολύ ο άνθρωπος. Στα χρόνια μου, όμως, δεν υπήρχε αντίστοιχη έδρα στο πανεπιστήμιο. Έπρεπε να παρακολουθήσεις έξι χρόνια ιατρική, δύο αγροτικό και δεν συμμαζεύεται. Έτσι, πήγα στη Νομική απλώς για να σπουδάσω.

Άρα, δεν προϋπήρχε η επιθυμία της υποκριτικής και της δημόσιας σκηνικής παρουσίας.

Καθόλου, και θα σας πω το εξής περίεργο: λόγω μεγαλώματος στην επαρχία, δεν μας επιτρεπόταν να παρακολουθήσουμε θέατρο, ούτε καν το καλοκαίρι, που δεν είχαμε σχολείο. Στον κινηματογράφο πηγαίναμε μόνο με το σχολείο, στο γυμνάσιο και το λύκειο, μία φορά το μήνα περίπου. Δηλαδή, εμπειρία γύρω από τα θεάματα σχεδόν μηδενική! Πρωτοείδα θέατρο ως μαθήτρια δραματικής σχολής, στο Εθνικό.

Οι γονείς σας ήταν αυστηροί;

Όχι, ήταν δύο εξαιρετικοί άνθρωποι – ο πατέρας αγρότης και η μάνα νοικοκυρά, αλλά με μεγάλη καρδιά.

Θυμάστε τη στιγμή που, ενώ ήσαστε στη Νομική, είπατε «θα δώσω εξετάσεις στο Εθνικό»;

Τη θυμάμαι πολύ καλά. Ήταν βράδυ και ήμουν στο σπίτι και έγραφα – συνήθιζα και συνηθίζω να γράφω τα δικά μου. Γενικά η νομική με πίεζε, δεν καλλιεργούσε αυτά που είχα μέσα μου. Και ξαφνικά μου ήρθε ως σύλληψη –μία από τις ευλογημένες στιγμές στη ζωή μου– ότι αυτό που θέλω, που έχω να εκφράσω, είναι να γίνω ηθοποιός. Την άλλη μέρα, φρόντισα να μάθω πώς γίνεται κάποιος ηθοποιός και τα υπόλοιπα ήρθαν ως εκ θαύματος. Τώρα που τα σκέφτομαι καμιά φορά, νομίζω ότι τα έχει ζήσει άλλος.

Μπήκατε λοιπόν στο Εθνικό. Επομένως, υπήρχε ένα χάρισμα, έτσι δεν είναι;

Πλέον είμαι 35 χρόνια δασκάλα, αλλά για πολλά χρόνια δεν καταλάβαινα γιατί μπήκα. Είχα διαβάσει τα πάντα –ψυχολογία, πανεπιστημιακά συγγράμματα…–, αλλά καθόλου θέατρο. Όταν αποφάσισα να δώσω εξετάσεις στη δραματική, ο γραμματέας της σχολής μού έδωσε ρόλους να μελετήσω – και σε δέκα ημέρες ήταν οι εξετάσεις. Ήμαστε εννιακόσια παιδιά, από τα οποία πέρασαν τα δέκα. Άλλη μία από τις ευλογίες της ζωής μου, όπως συνηθίζω να λέω. Ύστερα από χρόνια, κατάλαβα γιατί ίσως πέρασα ανεκπαίδευτη. Νομίζω ότι ήμουν άτσαλη μεν, αλλά με πολύ έντονο πάθος και όρεξη, σε όλα τα άλλα πρέπει να ήμουν χάλια. Αυτό το βλέπω συχνά κι εγώ τώρα στους μαθητές μου στο Θέατρο των Αλλαγών και στη σχολή της Σίας Κοσκινά.

Εσείς ως δασκάλα αυτό που θέλετε περισσότερο από ένα μαθητή σας είναι το πάθος;

Θέλω να βλέπω και να αισθάνομαι έναν κόσμο που επιθυμεί να εκφραστεί, που έχει ένα περιεχόμενο το οποίο δεν ξέρει τι είναι και που πατά το δρόμο του με έρωτα, πάθος, βούληση και όχι μιμητικά. Αυτό είναι για μένα ο σπόρος.

Δεν είναι υπερβολικά πολλοί οι ηθοποιοί που βγαίνουν κάθε χρόνο σε αυτήν τη χώρα;

Αυτό είναι αλήθεια, ειδικά με τόση ανεργία. Δεν μπορείς όμως να κόψεις το όνειρο ενός παιδιού ούτε, βέβαια, να του τα παρουσιάσεις όλα ροζ και όμορφα. Ούτως ή άλλως, υπάρχουν μεγάλες δυσκολίες στη δουλειά μας, γι’ αυτό πρέπει να την έχεις ερωτευτεί. Κι όταν είσαι ερωτευμένος, δεν αναλύεις, τρέχεις προς το αντικείμενο του πόθου σου. Μόνο αυτό μπορεί να σε κρατήσει.

Πώς μπήκατε στην τηλεόραση;

Ήμουν στο Εθνικό, όπου μέχρι και σήμερα υπάρχει το έθιμο να γίνεται τις Απόκριες από τις τρεις τάξεις της σχολής μια εκδήλωση κατά την οποία οι σπουδαστές γράφουν, σκηνοθετούν και παρουσιάζουν και το Εθνικό καλεί όλους τους ειδικούς από το φάσμα της δουλειάς μας – σκηνοθέτες, ενδυματολόγους, τους πάντες. Σε αυτή την εκδήλωση, λοιπόν, με είδε ο Διονύσης Φωτόπουλος. Συμπτωματικά, τότε έκανε την πρώτη του εμφάνιση σε ένα σίριαλ, το «Στησιχόρου 73», στο οποίο είχαν όλο το cast και έψαχναν την πρωταγωνίστρια. Είπε στους υπευθύνους να έρθουν να με βρουν στη σχολή, κι έτσι βγήκα στην τηλεόραση.

Την εκπομπή πώς την πήρατε;

Στην τηλεόραση είχα βγει πριν από τη μεγάλη επιτυχία, «Τα τετράγωνα των αστέρων». Ο παραγωγός τους είχε έρθει στο θέατρο, όπου ήμουν στο «Τραγούδα θεατρίνε» με τον Τόλη Βοσκόπουλο, και μου έκανε πρόταση για τηλεπαιχνίδι. Του είπα ότι εγώ είμαι ηθοποιός, δεν είμαι παρουσιάστρια. Μου απάντησε ότι αυτός βλέπει πως μπορώ να κάνω αυτό που μου προτείνει. Το μόνο που του ζήτησα ήταν να προηγηθεί ένα δοκιμαστικό, για να βεβαιωθώ κι εγώ, κι έτσι έγινε. Από εκεί και πέρα, έγινα και παρουσιάστρια.

ΑΠΟ ΜΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Grace.gr