Κοινωνία ώρα μηδέν… και μη χειρότερα! Πότε επιτέλους θα σταματήσει η φρίκη;

Δύο τα ξημερώματα. Ώρα που οι περισσότεροι κοιμούνται και κάποιοι άλλοι δίνουν μάχες με τους δαίμονές τους. Ένας 63χρονος τηλεφωνεί στο 100 και ενημερώνει με ψυχραιμία ότι χτύπησε τη 61χρονη σύζυγό του και εκείνη δεν αντιδρά. Λίγο αργότερα, οι διασώστες βρίσκουν μια γυναίκα νεκρή, με σημάδια κακοποίησης στο πρόσωπο και στο σώμα.
Και κάπου εδώ τελειώνει κάθε προσπάθεια να καταλάβουμε το ακατανόητο. Πόση αρρωστημένη αντίληψη μπορεί να χωρέσει στο μυαλό κάποιου που σηκώνει χέρι στον άνθρωπο με τον οποίο μοιράστηκε τη ζωή του; Από πότε η βία βαφτίστηκε ανδρισμός και η εξουσία πάνω στον άλλον έγινε δικαίωμα;
Αλήθεια, πόσες ακόμη γυναίκες πρέπει να χάσουν τη ζωή τους για να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τέτοιες ειδήσεις ως άλλη μία γραμμή στο αστυνομικό δελτίο;
Δεν αντέχεις τη σχέση; Φεύγεις! Δεν θέλεις να συνεχίσεις; Χωρίζεις! Δεν υπάρχει κανένα άλλοθι, καμία δικαιολογία και κανένα ελαφρυντικό που να μετατρέπει την κακοποίηση σε ανθρώπινη συμπεριφορά.
Κοινωνία ώρα μηδέν. Και το χειρότερο είναι πως κάθε φορά που νομίζουμε ότι πιάσαμε πάτο, η πραγματικότητα βρίσκει τρόπο να μας διαψεύσει.
Πόσες φορές ακόμη θα γράψουμε «μια ακόμη γυναικοκτονία»; Και κυρίως, πόσες φορές ακόμη θα χρειαστεί να αναρωτηθούμε γιατί δεν προλάβαμε να σώσουμε μια ζωή;




