Γεωπολιτική της λάσπης: Όταν το Ορμούζ υποκλίνεται στο τοπικό των Τρικάλων

Κοιτάς τη φωτογραφία και λες, εντάξει, οι τύποι λύνουν το Κυπριακό ή τουλάχιστον το πώς θα περάσουν τα τάνκερ από το Ορμούζ χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Τέτοιο βάρος στις πλάτες, τέτοια περισυλλογή, ούτε ο Οπενχάιμερ πριν την έκρηξη. Αλλά φευ…

Εδώ έχουμε να κάνουμε με την υψηλή στρατηγική του «ξερόχορτου». Ο ένας με το DNA της ΑΕΚ και ο άλλος με το τριφύλλι του ΠΑΟ καρφωμένο στην καρδιά, έχουν ξεκοκαλίσει κάθε τακτική του Νίκολιτς  και του κάθε «στρατηγού» της Λεωφόρου. Τους έχουν κάνει φύλλο και φτερό, τους έχουν αλλάξει τα φώτα στο Zoom και στις αναλύσεις, αλλά πλέον αυτά είναι «για τα μωρά».

Η πραγματική υπαρξιακή τους αγωνία; Το ερασιτεχνικό των Τρικάλων. Εκεί που το 4-3-3 γίνεται «όλοι πάνω και ο Θεός βοηθός» και το VAR είναι η κραυγή του προέδρου από την εξέδρα.

Προβληματίζονται γιατί ξέρουν την πικρή αλήθεια: Στα γήπεδα της περιοχής, ο πάγκος δεν είναι απλά ηλεκτρική καρέκλα, είναι καρέκλα με γυμνά καλώδια μέσα σε κουβά με νερό. Ένα γκολ οφσάιντ στο 90+ -από εκείνα που μόνο ο επόπτης που πεινάει βλέπει και ο προπονητής γίνεται αυτομάτως ο «αποδιοπομπαίος τράγος» της ταβέρνας το βράδυ.

Είναι αυτό το «χωρίς γυρισμό» που τους εξιτάρει. Η γνώση ότι το μεγαλείο από την ταπείνωση απέχει όσο ένα στραβοπάτημα στις λάσπες του τοπικού. Γι’ αυτό σου λέω, ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή μπορεί να περιμένει· το ποιος θα κάνει κουμάντο στην «ηλεκτρική καρέκλα» των Τρικάλων είναι το πραγματικό θρίλερ!