Φωτιά στο Γενέσι Τρικάλων: το νέο άθλημα είναι «βάζω φωτιά και πληρώνει το Δημόσιο»
Τέσσερις φωτιές μέσα σε μόλις είκοσι ημέρες στη Γένεσις Τρικάλων. Τέσσερις!
Κάπου εδώ γεννιέται ένα καινούργιο ερώτημα: πρόκειται για σύμπτωση, για κάποιον που έχει βάλει στόχο να κάνει τη Γένεσις… «Γένεσις εκ του πυρός» ή απλώς για την απόλυτη αποθέωση της εγκεφαλικής ανεπάρκειας;
Γιατί ο εγκέφαλος του εμπρηστή, αν υπάρχει, φαίνεται να λειτουργεί με το εξής επιχειρησιακό σχέδιο:
«Βλέπω ξερά χόρτα → ανάβω φωτιά → φεύγω → έρχονται όλοι οι άλλοι να τη σβήσουν.»
Και πράγματι, έρχονται όλοι οι άλλοι.
Πυροσβεστικά οχήματα. Προσωπικό. Οχήματα του Δήμου. Καύσιμα. Εξοπλισμός. Εργατοώρες. Εναέρια μέσα.
Και, επειδή μάλλον η πρώτη φορά δεν ήταν αρκετή, επιστρατεύτηκε και το Erickson S-64 Air Crane από την Ελευσίνα. Με διπλές ρίψεις.
Για να καταλάβουμε λίγο το μέγεθος της «πλάκας», δεν μιλάμε για κάποιο ελικόπτερο που σηκώνεται για μια βόλτα μέχρι το χωράφι. Μιλάμε για ένα βαρύ πυροσβεστικό ελικόπτερο, ένα πραγματικό ιπτάμενο εργοστάσιο κατάσβεσης. Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη ειρωνεία.
Ο άνθρωπος που ανάβει μια φωτιά πιθανότατα δεν σκέφτεται ούτε το κόστος της ζημιάς ούτε το κόστος της κινητοποίησης. Ίσως στο μυαλό του το κράτος λειτουργεί σαν ένα απέραντο ΑΤΜ:
«Εγώ ανάβω, το Δημόσιο πληρώνει.»
Μόνο που το Δημόσιο δεν είναι κάποιο μαγικό πορτοφόλι. Είναι τα χρήματα των φορολογουμένων.
Κάθε φορά που κινητοποιείται ένα πυροσβεστικό όχημα, υπάρχει κόστος. Κάθε ώρα εργασίας προσωπικού έχει κόστος. Κάθε μετακίνηση, κάθε λίτρο καυσίμου, κάθε επιχειρησιακή δαπάνη έχει κόστος.Και όταν μπαίνει στην εξίσωση ένα Erickson, η κουβέντα γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.
Οι διεθνείς εκτιμήσεις που κυκλοφορούν για το λειτουργικό κόστος ενός Erickson S-64 Air Crane μιλούν για αρκετές χιλιάδες ευρώ ανά ώρα πτήσης, ενώ οι κρατικές συμβάσεις πυρόσβεσης είναι πολύ πιο σύνθετες και περιλαμβάνουν κόστος διαθεσιμότητας, πληρωμές πτήσης, πληρώματα, τεχνική υποστήριξη και άλλα στοιχεία.
Με άλλα λόγια, το «πάμε να ρίξουμε λίγο νεράκι» δεν είναι ακριβώς σαν να ανοίγεις τη βρύση.
Το Erickson μπορεί να μεταφέρει περίπου 10.000 λίτρα νερού και να τα ρίξει σε ελάχιστο χρόνο. Είναι εξαιρετικά αποτελεσματικό και, όταν υπάρχει πραγματική ανάγκη, η παρουσία του μπορεί να αποδειχθεί ανεκτίμητη.
Αλλά ακριβώς γι’ αυτό προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη αγανάκτηση η σκέψη ότι ένα τέτοιο πανάκριβο επιχειρησιακό μέσο μπορεί να χρειάζεται να κινητοποιείται ξανά και ξανά εξαιτίας ανθρώπων που αποφασίζουν να βάλουν φωτιά.
Είναι σαν να χαράζεις το αυτοκίνητο κάποιου και μετά να του ζητάς να πληρώσει και το συνεργείο.
Και κάπου εδώ θα πρέπει να απονεμηθεί ένα ειδικό βραβείο: «Χρυσός Αναπτήρας – Κατηγορία: Ποιος θα πληρώσει τη ζημιά;»
Υποψήφιος: ο ανεγκέφαλος που βάζει τη φωτιά. Κριτική επιτροπή: η Πυροσβεστική. Παραγωγός: ο Έλληνας φορολογούμενος. Και χορηγός: ο κρατικός προϋπολογισμός.
Το πιο τραγικό, όμως, είναι ότι πίσω από τα ευρώ υπάρχουν καμένες εκτάσεις, κίνδυνος για περιουσίες, κίνδυνος για ανθρώπους και εξάντληση ανθρώπων που τρέχουν να αντιμετωπίσουν μια κατάσταση την οποία κάποιος άλλος δημιούργησε.
Τέσσερις φωτιές σε είκοσι ημέρες δεν είναι «πλάκα».
Και αν κάποιος θεωρεί ότι το να βάζει φωτιές είναι ένας ανέξοδος τρόπος να περάσει την ώρα του, ας του εξηγήσει κάποιος ότι το κόστος δεν εξαφανίζεται.
Απλώς μεταφέρεται. Στον Δήμο.Στην Πυροσβεστική. Στο κράτος.Και τελικά, στην τσέπη όλων μας. Οπότε, αγαπητέ επίδοξε Νέρωνα της Γένεσις:Την επόμενη φορά που θα σου περάσει από το μυαλό να ανάψεις φωτιά, κάνε πρώτα μια απλή πράξη.
Σκέψου.
Αν βρεις δυσκολία, μην ανησυχείς.
Κάπου υπάρχει και πυροσβεστικό ελικόπτερο.
Αλλά καλύτερα να μην χρειαστεί να έρθει για σένα.
TRK TRIKALAIDEES
