«Δέστε τη ζώνη… όχι την τύχη σας»
«Ήταν η κακιά στιγμή», λέμε συνήθως μετά από κάθε τροχαίο. Μόνο που η… κακιά στιγμή έχει καταντήσει υπερωριακή. Εμφανίζεται κάθε μέρα, σε κάθε δρόμο, λες και έχει μόνιμη σύμβαση εργασίας.
Ο Έλληνας οδηγός εξακολουθεί να πιστεύει ότι οι νόμοι της φυσικής ισχύουν για όλους τους άλλους. Η ζώνη; «Μέχρι το περίπτερο πάω». Το κινητό; «Μια ματιά μόνο». Η ταχύτητα; «Το έχω». Και το φανάρι; «Προλαβαίνω». Μέχρι που, δυστυχώς, δεν προλαβαίνει κανείς.
Έχουμε την παράξενη συνήθεια να αναζητούμε πάντα έναν ένοχο: τον δρόμο, τον καιρό, την Τροχαία, την κακή τύχη. Σπάνια κοιτάμε τον καθρέφτη. Κι όμως, εκεί βρίσκεται συνήθως ο άνθρωπος που κρατάει το τιμόνι και παίρνει τις αποφάσεις.
Η ζώνη ασφαλείας δεν είναι αξεσουάρ, ούτε χαλάει το ντύσιμο. Δεν είναι για να γλιτώσουμε το πρόστιμο, αλλά μήπως γλιτώσουμε τη ζωή μας. Γιατί το αυτοκίνητο δεν διαθέτει «αναίρεση», ούτε η ζωή έχει δεύτερη προσπάθεια.
Οπότε, πριν βάλουμε μπροστά τη μηχανή, ας βάλουμε πρώτα τη ζώνη. Είναι ίσως το μοναδικό «δέσιμο» που μπορεί πραγματικά να μας κρατήσει κοντά στους ανθρώπους μας.
