Η παράσταση «Λόλα» φέρνει στη σκηνή του θεάτρου Παλλάς μια θρυλική ιστορία του σινεμά, με νυχτερινή ατμόσφαιρα, ένταση και συγκίνηση που κόβει την ανάσα.

Πήγα στη «Λόλα» έχοντας στο νου την ταινία του 1964, εκείνο το ασπρόμαυρο φιλμ που καθόρισε μια ολόκληρη εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, με τη σφραγίδα της Τζένης Καρέζη και του Νίκου Κούρκουλου, αναρωτώμενη πώς μπορεί να σταθεί στο σανίδι.

Αυτή η θεατρική μεταφορά από τον Χρήστο Σουγάρη -που υπογράφει τη σκηνοθεσία και τη διασκευή -καταφέρνει να αποκτήσει την αυτονομία της, συνομιλώντας με το φιλμ και προτείνοντας μια φρέσκια σκηνική ματιά. Η πλοκή παραμένει σκοτεινή και μοιραία: Έρωτας, εξουσία, εξάρτηση και εκδίκηση σε μια Τρούμπα που δεν συγχωρεί. Ο Άρης επιστρέφει από τη φυλακή, η Λόλα παλεύει να σταθεί όρθια και ο Στέλιος κινεί τα νήματα ενός κόσμου όπου όλα έχουν τίμημα.

Η σκηνή της τελικής μάχης/ Φωτογραφία: Αλίνα Λέφα

Στην παράσταση αναδεικνύεται με έντονο τρόπο η θέση της γυναίκας μέσα σε έναν κόσμο κυριαρχούμενο από βία και εξουσία. Η Λόλα παλεύει να επιβιώσει σε περιβάλλον όπου οι αποφάσεις γράφονται με αίμα και οι γυναίκες συχνά αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα ή εργαλεία συμφερόντων.

Το έργο δεν περιορίζεται στον έρωτα ή στην εκδίκηση, αλλά θίγει ζητήματα κακοποίησης, εκμετάλλευσης και περιορισμού της ελευθερίας, προβάλλοντας ταυτόχρονα τη δύναμη και την αυτονομία της ηρωίδας που αντιστέκεται και διεκδικεί τον έλεγχο της ζωής της, μέσα από τις δύσκολες επιλογές που αναγκάζεται να κάνει.

Ο Χρήστος Σουγάρης υπογράφει μια σκηνοθεσία με καθαρή γραμμή και ρυθμό, που ξέρει πότε να αφήσει τη σιωπή να μιλήσει και πότε να σφίξει τον κλοιό γύρω από τους ήρωες.

Ο Γιάννης Στάνκογλου μοιάζει σαν πάντα να περίμενε τη στιγμή που θα ερμήνευε τον Άρη, έναν ρόλο που του ταιριάζει γάντι: Στιβαρός, με υπόγεια ένταση, επιβάλλεται με μια ατάκα, ένα βλέμμα. Η Λόλα της Έλλης Τρίγγου προτείνει μια πιο χαμηλότονη εκδοχή της ηρωίδας, με εσωτερικότητα και μέτρο, που ταιριάζει στη θεατρική αφήγηση και αφήνει χώρο στον θεατή να συμπληρώσει τα κενά

Ο Γιώργος Γάλλος πλάθει με σταθερότητα και πειθώ έναν Στέλιο αινιγματικό και αδίστακτο, αφήνοντας να φανεί η σκοτεινή του γοητεία και η απειλητική παρουσία του στην Τρούμπα.

Στη διάσημη ατάκα «Πολλά τα λεφτά, Άρη», το κοινό αντέδρασε με γέλιο -μια απολύτως αναγκαία αποφόρτιση, με την κινηματογραφική ατάκα-σύμβολο που ζει στη συλλογική μνήμη, εξήντα χρόνια μετά, να βρίσκει τη θέση της και στο σανίδι.

Η μουσική του Τζεφ Βάγκνερ για την παράσταση κινείται σε τζαζ μονοπάτια, επιλογή που αρχικά μοιάζει απρόσμενη, τελικά όμως ταιριάζει ιδανικά με τον σκοτεινό, νυχτερινό κόσμο του έργου.

Ξεχωρίζει, επίσης, ο Νίκος Αρβανίτης ως δεμοσφύλακας -πατέρας της Λόλας, όπως και η Μαρίζα Τσάρη, το «δεξί χέρι» του Στέλιου -ο νέος ρόλος που προστέθηκε στη θεατρική παράσταση -που αποτελεί την προσωποποίηση του σκότους.

Το cast συμπληρώνουν οι Κωνσταντίνος Σειραδάκης, Δημήτρης Μπίτος, Τάσος Σωτηράκης, Κώστας Ξυκομηνός, Κλεοπάτρα Μάρκου, Στέφανος Μουαγκιέ, Πανάγος Ιωακείμ, Έλενα Βακάλη, Χάρης Γεωργιάδης, Πάνος Κούγιας, Νεφέλη Παπαναστασοπούλου, Ιωάννης Τζεδάκης, Δημήτρης Δημάκης, Γιάννης Ίτσιος, Έλσα Λουμπαρδιά, Νεφέλη Φραντσέσκα Βλαχούλη, Νάστια Ντεντιάεβα και Χρόνης Στρίκος.

Η κορυφαία στιγμή της παράστασης έρχεται λίγο πριν το τέλος: Είναι η σκηνή της τελικής μάχης, του μακελειού. Η μουσική, η κίνηση- που υπογράφει η Άντι Τζούμα -και οι φωτισμοί συμπλέκονται με ακρίβεια, και το αποτέλεσμα θυμίζει παγωμένο κινηματογραφικό καρέ: Βίαιο, ποιητικό και βαθιά συγκινητικό.

info
θέατρο Παλλάς, Βουκουρεστίου 5, Αθήνα
Έως 1 Μαρτίου 2026 (από Πέμπτη -Κυριακή)

ΕΛΕΑΝΑ ΚΟΛΟΒΟΥ