Έληξε η προθεσμία για τον καθαρισμό και τη δήλωση των οικοπέδων και πλέον το ενδιαφέρον στρέφεται στους ελέγχους που, όπως έχει προαναγγείλει ο αρμόδιος υπουργός, Ευάγγελος Τουρνάς, αναμένεται να ξεκινήσουν άμεσα. Οι παραβάτες κινδυνεύουν με τσουχτερά πρόστιμα, είτε επειδή δεν καθάρισαν τα οικόπεδά τους είτε επειδή δεν προχώρησαν στην απαραίτητη δήλωση στην ειδική πλατφόρμα.
Και κάπου εδώ αρχίζει η γνωστή ελληνική συζήτηση. Γιατί, πράγματι, ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι τα ξερά χόρτα αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες απειλές κατά τη διάρκεια της αντιπυρικής περιόδου; Κάθε καλοκαίρι βλέπουμε τις φλόγες να βρίσκουν εύκολη τροφή σε ακαθάριστους χώρους και να απειλούν περιουσίες, δάση και ανθρώπινες ζωές. Η πρόληψη δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αναγκαιότητα.
Από την άλλη πλευρά όμως, οι ιδιοκτήτες βάζουν στο τραπέζι ένα διαφορετικό ερώτημα: ποιος πληρώνει τον λογαριασμό; Σε μια περίοδο όπου η ακρίβεια έχει χτυπήσει κάθε νοικοκυριό, ο καθαρισμός ενός οικοπέδου μόνο αμελητέο κόστος δεν θεωρείται. Ειδικά όταν πρόκειται για μεγάλες εκτάσεις ή για οικόπεδα που βρίσκονται μακριά από τον τόπο κατοικίας του ιδιοκτήτη.
Και εδώ έρχεται το δεύτερο, ίσως πιο πολιτικό, ερώτημα. Είναι λογικό να ζητείται από τον πολίτη να είναι απολύτως συνεπής όταν ο ίδιος διαπιστώνει ότι σε πολλές περιπτώσεις κοινόχρηστοι χώροι, δημοτικές εκτάσεις, ρέματα και παρυφές δρόμων παραμένουν γεμάτα βλάστηση; Μήπως η αυστηρότητα των ελέγχων θα έπρεπε να συνοδεύεται και από μια αντίστοιχη αξιολόγηση των αρμόδιων φορέων;
Στην ουσία, κανείς δεν διαφωνεί με την ανάγκη καθαρισμού των οικοπέδων. Η διαφωνία εντοπίζεται αλλού: στο αν οι υποχρεώσεις και οι ευθύνες μοιράζονται δίκαια. Γιατί όταν το κράτος ζητά συνέπεια από τον πολίτη, οι πολίτες ζητούν με τη σειρά τους το ίδιο επίπεδο συνέπειας από το κράτος.
Οι έλεγχοι λοιπόν ξεκινούν. Τα πρόστιμα είναι προ των πυλών. Το ερώτημα όμως παραμένει: θα περιοριστούν μόνο στους ιδιώτες ή θα αποτελέσουν αφορμή για να κοιτάξουν όλοι, πολίτες και φορείς, πρώτα τη δική τους αυλή; Αυτό μένει να αποδειχθεί στην πράξη.
ΤΡΚ
