Ακρίβεια χωρίς φρένο, πολιτικές αποφάσεις χωρίς αντίκρισμα

«It’s the economy, stupid», έλεγε ο σύμβουλος του Κλίντον και φαίνεται πως το μάθημα δεν το εμπέδωσαν ούτε οι σημερινοί πολιτικοί. Στην Αμερική η ακρίβεια έγινε κάλπη και η δυσαρέσκεια λογαριασμός που πληρώθηκε στην ώρα του. Βενζίνη, πετρέλαιο, σούπερ μάρκετ, όλα ανεβαίνουν και οι πολίτες δεν ψηφίζουν με βάση τα μεγάλα λόγια, αλλά το υπόλοιπο στην τσέπη.

Και εδώ, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, τι ακριβώς περιμένουμε; Να τελειώσει η ακρίβεια από μόνη της; Να συγκινηθούν οι τιμές από τις κυβερνητικές ανακοινώσεις; Να χορτάσουν τα νοικοκυριά με εξαγγελίες και πολιτικές αντιπαραθέσεις;

Ποιος θα πάρει επιτέλους αποφάσεις υπέρ του λαού; Ποιος θα τολμήσει να συγκρουστεί με τις στρεβλώσεις της αγοράς; Ποιος θα ανακουφίσει εκείνους που μετρούν τα ευρώ πριν φτάσουν στο ταμείο;

Ή μήπως όλοι περιμένουν την κάλπη για να ανακαλύψουν ξαφνικά τον πολίτη; Γιατί τότε ίσως είναι αργά. Η κοινωνία δεν ζητά θαύματα. Ζητά πολιτικούς που κυβερνούν και όχι απλώς διαχειρίζονται την αγανάκτησή της!