Πριν γίνει διακοσμητική μόδα, η φλοκάτη ήταν η ζεστή συντροφιά των ανθρώπων της Πίνδου. Στα βλαχοχώρια, και ιδιαίτερα στη Σαμαρίνα, οι κτηνοτρόφοι αξιοποίησαν το μαλλί των προβάτων για να φτιάξουν βαριά υφαντά, που χρησίμευαν ως σκέπασμα, ρούχο, αλλά και χαλί. Τότε, βλέπετε, η ζεστασιά ήταν ανάγκη και όχι διακοσμητική άποψη!
Το μυστικό της κρυβόταν στη νεροτριβή, την περίφημη ντριστέλα, όπου η ορμή του νερού μεταμόρφωνε το υφαντό, δημιουργώντας το χαρακτηριστικό αφράτο πέλος. Μια ολόκληρη τέχνη που περνούσε από γενιά σε γενιά, μαζί με τις ιστορίες των τσοπάνηδων.
Η φλοκάτη αποτελούσε κάποτε πολύτιμο κομμάτι της προίκας, ενώ αργότερα ταξίδεψε μέχρι την Αμερική, γνωρίζοντας διεθνή επιτυχία τη δεκαετία του 1970.
Σήμερα κυκλοφορεί σε αμέτρητα χρώματα και σχέδια, όμως η αυθεντική παραμένει μάλλινη και χειροποίητη. Από τα κρύα της Πίνδου στα μοντέρνα σαλόνια, αποδεικνύει πως η παράδοση μπορεί να γίνει μόδα χωρίς να χάσει τη ζεστασιά της!
