Οι κάμερες φεύγουν, οι στάχτες μένουν
Κάθε φορά που μια μεγάλη φωτιά αφήνει πίσω της στάχτες, ξεκινά και το γνωστό πανηγύρι των δηλώσεων. «Το σημαντικό είναι ότι δεν θρηνήσαμε ανθρώπινα θύματα».
Σωστό. Αυτονόητο. Αλλά κάπου εκεί τελειώνει συνήθως και η συζήτηση, λες και το σπίτι, το χωράφι, το κοπάδι και ο κόπος μιας ζωής ήταν… διακοσμητικά στοιχεία. Σαν να λέμε στον άνθρωπο που έχασε τα πάντα: «Χαμογέλα, τουλάχιστον έχεις ακόμα τη διεύθυνσή σου… έστω κι αν δεν υπάρχει σπίτι».
Μετά έρχονται οι κάμερες, οι επισκέψεις, οι υποσχέσεις και οι φωτογραφίες με σοβαρό ύφος. Ύστερα οι κάμερες φεύγουν, οι υποσχέσεις ξεθωριάζουν και οι κάτοικοι μένουν να μετράνε στάχτες αντί για τετραγωνικά. Προφανώς η ανθρώπινη ζωή αξίζει πάνω απ’ όλα. Αλλά η αξιοπρέπεια δεν επιβιώνει μόνο με ευχές και δελτία Τύπου.
Γιατί όταν σβήσουν οι φωτιές, αρχίζει η πραγματική πυρκαγιά: εκείνη της καθημερινότητας, που δεν τη σβήνει ούτε ένα ελικόπτερο ούτε μια συνέντευξη.
