Από κόμμα σε κόμμα με μια… πολιτική βαλίτσα στο χέρι
Αν η πολιτική είχε πρόγραμμα επιβράβευσης αεροπορικών μιλίων, ορισμένοι βουλευτές θα ταξίδευαν πλέον μόνο σε θέση VIP. Το φαινόμενο των περίπου πενήντα ανεξάρτητων βουλευτών που αναζητούν νέα κομματική στέγη αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό σύμπτωμα της κρίσης αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος στη Μεταπολίτευση.
Οι ιδεολογικές διαφορές μοιάζουν να χωρούν πλέον σε μια χειραποσκευή. Από τον ΣΥΡΙΖΑ στο ΠΑΣΟΚ, από την Πλεύση στον Κασσελάκη, από εκεί σε νέο σταθμό και πάλι πίσω. Η πολιτική μετακίνηση θυμίζει περισσότερο εφαρμογή πλοήγησης που επανυπολογίζει συνεχώς τη διαδρομή, ανάλογα με το πού φαίνεται να υπάρχει καλύτερη προοπτική εκλογής ή μια θέση ευθύνης.
Η λέξη «επιβίωση» χρησιμοποιείται συχνά ως εξήγηση. Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για επιβίωση στην αγορά εργασίας, αλλά για επιβίωση μέσα στους διαδρόμους της εξουσίας. Και αυτό είναι που εξοργίζει τους πολίτες.
Την ίδια ώρα, οι ίδιοι εμφανίζονται ανήσυχοι για την αποχή και την ενίσχυση των ακραίων φωνών. Δύσκολα όμως πείθεται η κοινωνία όταν βλέπει την κομματική συνέπεια να αλλάζει χρώμα πιο γρήγορα κι από χαμαιλέοντα πάνω σε πολύχρωμο χαλί.
Η Δημοκρατία απαιτεί αρχές, συνέπεια και λογοδοσία. Όταν αυτά αντικαθίστανται από διαρκείς πολιτικές μεταγραφές, δεν απαξιώνονται μόνο τα κόμματα. Απαξιώνεται συνολικά η εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτική. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κόστος από όλα.
