32 ώρες δουλειάς και… άρωμα εκλογών
Σαν… πολιτική χειροβομβίδα έπεσε η πρόταση του Νίκο Ανδρουλάκη για 32ωρη ή 35ωρη εβδομαδιαία εργασία χωρίς μείωση μισθών. Και μπορεί να παρουσιάστηκε με άρωμα Εργατική Πρωτομαγιά, αλλά η συζήτηση που άνοιξε μόνο εορταστική δεν είναι.
Στο Μαξίμου, λένε, σήκωσαν φρύδι και όχι άδικα. Όταν η αγορά έχει ήδη «τεντώσει» τα ωράρια και σε κάποιους κλάδους το εξαήμερο κοντεύει να γίνει κανονικότητα, η επιστροφή σε λιγότερες ώρες μοιάζει περισσότερο με πολιτικό αφήγημα παρά με εφαρμόσιμη πολιτική. Γιατί, κακά τα ψέματα, ποια επιχείρηση θα πληρώνει τα ίδια για λιγότερη δουλειά χωρίς να ψάξει… ισοδύναμα;
Στα παραπολιτικά πηγαδάκια, πάντως, το θέμα έχει ήδη άλλη ανάγνωση. Όχι τόσο τι λέγεται, αλλά πότε λέγεται. Με την τουριστική σεζόν να ανοίγει και την πολιτική θερμοκρασία να ανεβαίνει, τέτοιες εξαγγελίες δεν περνούν απαρατήρητες.
Και κάπου εκεί ξεκινά το γνώριμο σενάριο: παροχές, υποσχέσεις και μια αίσθηση ότι αν στηθεί κάλπη, θα έχει… ενδιαφέρον. Γιατί στην Ελλάδα, όταν ανοίγει κουβέντα για λιγότερη δουλειά και ίδιο μισθό, συνήθως δεν είναι μόνο η εργασία που μπαίνει στο τραπέζι.
