Τίτλοι τέλους για τη φιλία 30 ετών; Το αινιγματικό άρθρο της Χριστίνας Πολίτη και η απόσταση από την Άννα Βίσση.
Η συζήτηση γύρω από το θέμα πήρε νέες διαστάσεις μετά τη δημοσίευση ενός άρθρου από τη Χριστίνα Πολίτη στην προσωπική της ιστοσελίδα, cosmopoliti.com. Το κείμενο, το οποίο αναρτήθηκε την 1η Απριλίου και φέρει τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η παρακμή του αισθητηρίου», θεωρήθηκε από πολλούς ως μια έμμεση αλλά σαφής αναφορά στις αλλαγές που βιώνει στον κοινωνικό της κύκλο. Στο άρθρο αυτό, η γνωστή δημοσιογράφος αναλύει τη σύγχρονη πραγματικότητα των ανθρώπινων δεσμών, τη φιλία και τη σταδιακή αλλοίωση της λεγόμενης «κοσμικής» κοινωνίας.
Η ίδια περιγράφει με ιδιαίτερα αιχμηρό τρόπο ένα περιβάλλον όπου, όπως σημειώνει, οι άνθρωποι έχουν σταματήσει να συνδέονται ουσιαστικά και αντ’ αυτού απλώς «τοποθετούνται» βάσει σκοπιμοτήτων. Σύμφωνα με την οπτική της, η έννοια της φιλίας έχει πλέον αντικατασταθεί από την καθαρή χρησιμότητα, ενώ η αυθεντική αλήθεια στις σχέσεις έχει δώσει τη θέση της στη στρατηγική και το προσωπικό όφελος.
Χριστίνα Πολίτη: Το κείμενο της
Υπάρχει κάτι βαθιά αλλοιωμένο στον τρόπο που κινείται σήμερα η λεγόμενη «κοσμική» κοινωνία στην Ελλάδα. Και δεν είναι απλώς η επιφανειακή λατρεία του χρήματος — αυτή υπήρχε πάντα. Είναι η σχεδόν απόλυτη αντικατάσταση της σχέσης από τη χρησιμότητα, της φιλίας από την πρόσβαση, της αλήθειας από τη στρατηγική
Οι άνθρωποι δεν συνδέονται πια· τοποθετούνται. Δεν συναντιούνται για να μοιραστούν, αλλά για να καταγραφούν ο ένας δίπλα στον άλλον, σαν στιγμιότυπα ενός αόρατου καταλόγου αξίας. Και αυτή η αξία δεν έχει πια καμία σχέση με το ήθος, το ταλέντο, την πορεία ή τη μνήμη. Μετριέται αλλού. Σε τραπέζια, σε προσκλήσεις, σε συνεργασίες που αλλάζουν χέρια με την ίδια ευκολία που αλλάζουν και οι παρέες.
Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι η υποκρισία — είναι η κανονικοποίησή της. Το να μιλάς με κάποιον και την ίδια στιγμή να τον υπονομεύεις, το να χαμογελάς μπροστά του και να τον ακυρώνεις πίσω του, το να εγκαταλείπεις ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα σου για χρόνια, δεν θεωρείται πια ηθικό ολίσθημα. Θεωρείται σχεδόν… δεξιότητα. Ένας τρόπος επιβίωσης σε ένα περιβάλλον όπου η πίστη εκλαμβάνεται ως αδυναμία και η συνέπεια ως έλλειψη ευελιξίας.
Και έτσι, σιγά σιγά, δημιουργείται ένα τοπίο όπου όλοι γνωρίζουν — και κανείς δεν μιλά. Όλοι βλέπουν τις μετακινήσεις, τις απομακρύνσεις, τις ξαφνικές “αναβαθμίσεις” σχέσεων, τις σιωπηλές διαγραφές ανθρώπων που μέχρι χθες ονομάζονταν «οικογένεια». Αλλά επιλέγουν να τις προσπεράσουν, γιατί το κόστος της αλήθειας έχει γίνει μεγαλύτερο από το όφελος της συνύπαρξης.
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα. Όχι στο ότι κάποιοι προδίδουν. Αλλά στο ότι οι υπόλοιποι το αποδέχονται ως φυσική εξέλιξη. Μια κοινωνία που μαθαίνει να ανταλλάσσει τους ανθρώπους της τόσο εύκολα, χάνει σταδιακά την ικανότητα να αναγνωρίζει τι έχει πραγματική αξία. Γιατί η αξία δεν είναι ποτέ αυτό που αποκτάς γρήγορα, αλλά αυτό που επιλέγεις να κρατήσεις όταν δεν σε συμφέρει. Κάποτε, η έννοια του «κύκλου» σήμαινε κάτι πιο ουσιαστικό από μια λίστα προσκεκλημένων. Σήμαινε συνέχεια, εμπιστοσύνη, κοινή διαδρομή. Σήμερα, μοιάζει περισσότερο με ένα ρευστό σχήμα που αλλάζει μορφή ανάλογα με το ποιος έχει τη μεγαλύτερη επιρροή τη δεδομένη στιγμή.
Athensmagazine.gr
