Στεφάνι Πίνδου: Καταστροφές χωρίς τέλος και ένας δρόμος που χάνεται σε κάθε κακοκαιρία
Σε μια από τις πιο απομονωμένες γωνιές της Πίνδου, στο ορεινό χωριό Στεφάνι, σε υψόμετρο 1.450 μέτρων, η κατάσταση εξελίσσεται ολοένα και πιο δυσοίωνη, με τους κατοίκους να βλέπουν την πρόσβαση στον τόπο τους να μετατρέπεται σε μια διαρκή δοκιμασία.
Μετά το καταστροφικό πέρασμα της κακοκαιρίας Κακοκαιρία Daniel, το οδικό δίκτυο που οδηγεί στο χωριό παραμένει εξαιρετικά ευάλωτο. Κάθε νέο κύμα κακοκαιρίας φέρνει μαζί του τον κίνδυνο νέων κατολισθήσεων και πλημμυρικών φαινομένων, τα οποία η υφιστάμενη –και εμφανώς ανεπαρκής– υποδομή αδυνατεί να αντιμετωπίσει.
Παρά το γεγονός ότι η Περιφέρεια Θεσσαλίας έχει προχωρήσει στην επιστράτευση εργολάβου για την αποκατάσταση των ζημιών, η πραγματικότητα στο πεδίο αποτυπώνει μια διαφορετική εικόνα: οι καταστροφές είναι εκτεταμένες και οι παρεμβάσεις, μέχρι στιγμής, μοιάζουν σχεδόν ατελέσφορες.
Ενδεικτικό της κατάστασης είναι το περιστατικό της περασμένης Πέμπτης, όταν ύστερα από μεγάλη κατακρήμνιση βράχων το οδικό δίκτυο έκλεισε ολοκληρωτικά. Οι εικόνες που εξασφάλισε το Trikalaidees καταγράφουν το μέγεθος του προβλήματος, με τόνους χωμάτων και βράχων να έχουν καλύψει τον δρόμο. Ευτυχώς, εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε κανείς στο χωριό, αποφεύγοντας έτσι τον κίνδυνο αποκλεισμού.
Ο εργολάβος έσπευσε εκ νέου να καθαρίσει το σημείο, ωστόσο η εικόνα που διαμορφώνεται θυμίζει τον μύθο του Σίσυφος: μια αέναη προσπάθεια χωρίς ορατό τέλος, καθώς κάθε παρέμβαση μοιάζει προσωρινή μπροστά στη δύναμη της φύσης.
Το Στεφάνι μπορεί τους χειμερινούς μήνες να μένει χωρίς μόνιμους κατοίκους, αυτό όμως δεν σημαίνει πως οι άνθρωποι που διατηρούν περιουσίες εκεί θα πρέπει να στερούνται τη δυνατότητα πρόσβασης. Αντιθέτως, το αίτημα για ουσιαστικές και μόνιμες λύσεις καθίσταται πλέον επιτακτικό, πριν η απομόνωση μετατραπεί σε οριστική εγκατάλειψη ενός ακόμη ορεινού οικισμού της Πίνδου.
cz trikalaidees reportaz 
