Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας: τη γιορτάζουμε ή απλώς τη θυμόμαστε επετειακά;

Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας και εμείς τι κάνουμε; Την τιμάμε ουσιαστικά ή απλώς την αναφέρουμε τυπικά, με ένα ποστ και ένα απόσπασμα του Σολωμού; Διαβάζουμε τους Ελεύθερους Πολιορκημένους ή τους επικαλούμαστε μόνο σε επετείους; Η γλώσσα που ύμνησε τον πόνο, την ελευθερία και την αντοχή, σήμερα πνίγεται στα greeklish, στη βιασύνη και στη φτώχεια του λόγου. Μήπως τελικά δεν κινδυνεύει από τους «ξένους», αλλά από τη δική μας αδιαφορία; Πόσοι μαθητές καταλαβαίνουν τη δύναμη αυτών των στίχων και πόσοι τους βλέπουν σαν αγγαρεία; Και πόσοι ενήλικες θυμούνται ότι η ελληνική γλώσσα δεν είναι μουσειακό έκθεμα, αλλά ζωντανό εργαλείο σκέψης και ευθύνης; Αν δεν τη μιλάμε με σεβασμό, αν δεν τη γράφουμε με φροντίδα, αν δεν τη διδάσκουμε με πάθος, τότε τι ακριβώς γιορτάζουμε σήμερα;

στη φωτό, το ψηφιδωτό του εθνικού ποιητή στο 5ο Δημοτικό Σχολείο Τρικάλων, που φιλοτεχνήθηκε με αφορμή τα 200 χρόνια από την έναρξη του Αγώνα της Ανεξαρτησίας της πατρίδας μας)