Ξεκίνησε απ΄την Νομική για να περάσει σύντομα στις εφημερίδες και την τηλεόραση, κρατική και ιδιωτική. Εχει γνωρίσει όλα σχεδόν τα πρόσωπα της σύγχρονης πολιτικής σκηνής και συνεχίζει να σχολιάζει με τον τρόπο της όσα συμβαίνουν -είτε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Open είτε μέσω Ιnstagram.

Advertisement

«Η ιδέα της δημοσιογραφίας μου ήρθε ξαφνικά. Δεν ήμουν απ’τα παιδιά που είχαν στο μυαλό τους τι θα γίνουν όταν μεγαλώσουν. Είχα μία αίσθηση μόνο ότι θέλω να ζω πολύ έντονα και να μπορώ ν΄ανοίγω πόρτες, να βλέπω ανθρώπους, καταστάσεις. Αλλά αυτό είχε μια μεγάλη γενικότητα.

»Ακολούθησα κλασική οδό, ήμουν και καλή μαθήτρια στα θεωρητικά, οπότε οι δρόμοι ήταν συγκεκριμένοι, Νομική, Πολιτικές Επιστήμες. Πήγα στην Νομική, έγινα και δικηγόρος, αλλά δεν μου΄βγαινε καθόλου το να δικηγορώ, κυρίως δεν μ΄άρεσε η γλώσσα των δικόγραφων -ήταν και άθλια τα δικαστήρια. Ολο αυτό μου΄λεγε “φύγε μακριά”. Δεν ήξερα τι να κάνω. Πέρασα μια έντονη εσωτερική διαβούλευση, στο μεταξύ είχα παντρευτεί, στα 23 μου.

»Ωσπου σε μια κουβέντα μ΄έναν οικογενειακό φίλο, σημαντική προσωπικότητα, τον Αναστάση Πεπονή, μου είπε “γιατί δεν δοκιμάζεις την δημοσιογραφία, γιατί δεν πας στον επίσης οικογενειακό σας φίλο, τον Γρηγόρη τον Γιάνναρο”, τότε διευθυντή στην Αυγή. Και πήγα. Ετσι άρχισα να τσαλαβουτάω στην δημοσιογραφία.

»Η μάνα μου δεν συνήθιζε να παρεμβαίνει στην ζωή μου εκτός από μία και καίρια φορά -είχα χάσει μικρή τον πατέρα μου. Τότε στην πρώτη γραμμή ήταν ο γάμος, η οικογένεια. Εκείνη όμως μου΄λεγε να σπουδάσω, να κάνω κάτι για μένα και μετά οι γάμοι. Ηταν μια γυναίκα με ελεύθερο πνεύμα, μέλος σε οργανώσεις αντίστασης επί χούντας, δικτυωμένη με πρόσωπα πολιτικά. Ετσι μπήκα κι εγώ στην γνωριμία αυτών των ανθρώπων.

»Πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι στην δημοσιογραφία μπορώ να κάνω αυτό που ήθελα και δεν ήξερα ακριβώς τι είναι, ν΄ανοίγω πόρτες. Ηταν μια σχέση γοητείας και πείσματος. Οι γυναίκες εκείνη την περίοδο ήταν πολύ λίγες και τους έδιναν τις επικουρικές εργασίες, την σελίδα για την γυναίκα. Οχι στην Αυγή, είχε την κουλτούρα της αριστεράς. Μετά πήγα στην Ακρόπολη, όπου ήταν πολύ πιο επαγγελματικό το σύστημα, με σημαντικούς ανθρώπους, Φιλιππίδης, Λεβεντογιάννης. Το πρώτο πράγμα που σου΄διναν να κάνεις ήταν μια σελίδα για την γυναίκα. Μόνον μια γυναίκα, η Σέβα Κάμερ, έκανε εξωτερικό δελτίο. Εγώ επέμενα να κάνω κι άλλα, μου΄δωσαν το δημοτικό ρεπορτάζ αλλά και την αλλαγή του οικογενειακού δικαίου -μεγάλες ανατροπές αυτά τα θέματα. Ο Λεβεντογιάννης αποφάσισε να με δοκιμάσει στο ελεύθερο ρεπορτάζ. Μια μέρα μ΄έστειλε να πάρω συνέντευξη απ΄τον Τζιάνι Ανιέλι. Θα ήταν περαστικός απ΄την Αθήνα με το ιδιωτικό του αεροπλάνο. Ηξερα ξένες γλώσσες, και ιταλικά. Οι συνάδελφοί μου, σημαντικοί ρεπόρτερ της εποχής, με κορόιδευαν.

»Δεν θυμάμαι ακριβώς πως τα κατάφερα, αλλά μπήκα στην πίστα του αεροδρομίου. Κατέβαινε ο Ανιέλι απ΄την σκαλίτσα του αεροπλάνου, πήγα, τον χαιρέτισα, του μίλησα. Θα νόμιζαν ότι ήμουν απ΄την ιταλική πρεσβεία. Μετά κατάλαβαν ότι δεν είμαι αλλά στο μεταξύ είχα προλάβει να του κάνω 5-6 ερωτήσεις, είχα πάρει φωτογραφίες. Γύρισα πίσω στην εφημερίδα. Δεν το πίστευαν. Μπήκε στην πρώτη σελίδα. Το πρώτο μου πρωτοσέλιδο.

»Μετά πήγα στην Μεσημβρινή, όταν την ξανάνοιξε ο Τάκης Λαμπρίας, όπου πια αυτό ήταν και πολύ μεγάλο σχολείο, λόγω του Λαμπρία. Κι εκεί μου΄δωσαν την στήλη που έκανε κάποτε η περίφημη Μαρία Καραβία τα “Αττικά και άλλα”. Εγώ και τα έκανα και γκρίνιαζα, αλλά είχε κάνει κάτι ωραίο ο Λαμπρίας. Μας έδινε όλες τις προσκλήσεις που είχε και ο ίδιος και πηγαίναμε παντού -απ΄το Προεδρικό Μέγαρο ως τις ιδιωτικές συνάξεις. “Θα γνωρίσετε τους πάντες”, μας έλεγε. Μου φάνηκε κοσμικό αλλά δεν ήταν. Ερχόταν, ας πούμε, ο Αραφάτ στην Αθήνα, κι εγώ πήγαινα στην δεξίωση που ήταν ο Αραφάτ και μπορούσα να του μιλήσω, κι άλλα τέτοια πολλά.

»Ηταν σημαντικός άνθρωπος ο Λαμπρίας, πάρα πολύ μορφωμένος, αυστηρός. Τέτοιοι άνθρωποι δεν υπάρχουν σήμερα γιατί δεν είναι ζητούμενα. Εάν ήταν, θα τους είχαμε. Τηλεόραση ήταν μόνον η κρατική, που τότε δεν θεωρείτο καλό δημοσιογραφικό είδος, δεν πίστευαν ότι έδινε πρεστίζ. Θυμάμαι ήταν η Λιάνα Κανέλλη, η Εύη Δεμίρη, ο Κουίκ.

»Ημουν στην Μεσημβρινή όταν μου΄πε ο συνάδελφος ο Τάσος Παπαδόπουλος ότι κάνουν στην ΕΡΤ ακρόαση για παρουσιαστές και να πάω. Ξίνισα. Επέμεινε και πήγα. Ηταν η διοίκηση Ρωμαίος-Βασιλικός, δύο σημαντικοί άνθρωποι, που ήθελαν τότε στην αρχή του ΠΑΣΟΚ, να δώσουν έναν διαφορετικό τόνο. Είχαν πάρει τον Μιχάλη Κακογιάννη και τον είχαν παρακαλέσει να κάνει το casting. Υπήρχαν βέβαια κι εκείνοι που είχαν έρθει από κλαδικές. Δεν θα ξεχάσω τον Κακογιάννη στο κοντρόλ, με ανοιχτά τα μεγάφωνα, να λέει για μένα “αυτή είναι γαλλική τηλεόραση!”. Μου είπαν ότι με θέλουν κι ότι θα με πάρουν.

»Πήγα στον Λαμπρία. “Να πάω;”, τον ρώτησα, γιατί υπήρχε και η αίσθηση ότι η τηλεόραση δεν σε προάγει στην δημοσιογραφία -πράγμα που δεν ήταν και ψέματα. Με κοίταξε ο Λαμπρίας και μου΄πε: “Να σας πω κάτι”, μας μίλαγε στον πληθυντικό. “Να πάτε. Και θα πάτε, αλλά από εδώ θα φύγετε. Δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη δεν γίνεται. Και θα γίνετε και πολύ μεγάλη σταρ…”. Δεν θα το ξεχάσω. Εγώ δεν καταλάβαινα τι μου΄λεγε, ούτε ήθελα να φύγω. Πήγα στην ΕΡΤ.

»Η αλήθεια είναι ότι η τηλεόραση τότε είχε την μαγεία της αλλά δεν είχε εμβάθυνση, δεν έδινε μεγάλες ευκαιρίες. Κι εκεί προσπαθούσα να κάνω πράγματα, γκρίνιαζα, πίεζα, αλλά ήταν μεγάλη εμπειρία για την παρουσίαση. Ξεκίνησα αμέσως να κάνω δελτία. Εβαζαν εμάς τους καινούργιους ντουέτο μ΄έναν παλιό. Ηταν ο Κουίκ, η Δεμίρη και απ΄την άλλη εγώ, ο Κώστας Τσιβιλίκας, ο Γιώργος Δουατζής.

»Αργότερα, η ιδιωτική τηλεόραση είχε τελείως διαφορετικούς όρους, και καλύτερους και χειρότερους. Γιατί η ΕΡΤ ως κρατική και μονοπωλιακή έρεπε στον κυβερνητισμό, τον ακραίο κυβερνητισμό. Η ιδιωτική τηλεόραση ξεκίνησε ως άνθιση και της ελευθερίας του λόγου και των απόψεων.

»Πιστεύω ότι σήμερα η τηλεόραση δεν είναι πια το κυρίαρχο μέσο. Η τεχνολογία του ίντερνετ την έχει κάνει πιο αδύναμη. Στη δεκαετία του 1990-2000 ήταν κυρίαρχος και οι θεατές υπέρ-πολλαπλάσιοι. Σήμερα λέμε για τηλεθέαση και μιλάμε για 13%. Τότε αν δεν κάναμε 30%, ήμασταν αποτυχημένοι.

»Η γυναίκα στην δημοσιογραφία ήταν και παραμένει πολύ δύσκολο, τότε παραπάνω γιατί ήταν λίγες και ειδικά στην τηλεόραση τις προτιμούσαν για pretty face. Ηταν μια μάχη που έπρεπε να δώσεις κι εγώ την έδινα με μανία. Θυμάμαι μια φράση που μου΄χε πει ο Λαμπρίας: “Μα επιτέλους τι θέλετε; Είστε νέα, ωραία. Θέλετε να κάνετε κάτι που κάνουν οι γέροι και άσχημοι;”. Ηταν πράγματι δύσκολο αλλά εγώ δεν θα΄λεγα ότι καταπιέστηκα και πολύ. Χρησιμοποίησα τον χαρακτήρα μου που σ΄όλες τις εκδηλώσεις της ζωής μου είναι ένας και συγκεκριμένος.

»Με ρωτάνε συχνά τι χρειάζεται για να προχωρήσεις. Ο χαρακτήρας του ανθρώπου παίζει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο. Ημουν πολύ τζόρας. Είχα δεχτεί σεξουαλική παρενόχληση από εκδοτικό μεγαλοπαράγοντα που με είχε απειλήσει κιόλας ότι αν φύγω δεν θα βρω δουλειά πουθενά. Εγώ έφυγα και βρήκα κατευθείαν, στο ραδιόφωνο του Σκάι. Τότε είχα σκεφτεί μήπως έφταιγα εγώ, αλλά πολύ γρήγορα το πέταξα από πάνω μου.

»Μετά από περίπου δέκα χρόνια ιδιωτικής τηλεόρασης κατάλαβα ότι η Ελλη Στάη ενδιαφέρει. Αλλά κυρίως το κατάλαβα όταν σταμάτησα την τηλεόραση. Βέβαια έβλεπα μια υπερβολική ένταση στο να μαθαίνουν τι κάνω, να με κυνηγάνε και να γράφουν ό,τι τους κατεβαίνει, αληθινό ή ψεύτικο. Το έβλεπα όταν δούλευα αλλά κυρίως το είδα όταν σταμάτησα, τα τελευταία χρόνια. Καμιά φορά σκέφτομαι αν με θυμούνται.

»Είναι αλήθεια ότι η ζωή μου δεν είναι flat. Εζησα με ένταση. Απ΄την αρχή που πήγα στην τηλεόραση αντιλήφθηκα ότι υπήρχε ενδιαφέρον για μένα. Ξέρω, χωρίς αμφιβολία, ότι όλο αυτό το τροφοδοτούσε η προσωπική μου ζωή. Και το μέτρο χάθηκε και μου επιτέθηκαν και πολλή κακία βγήκε αλλά όχι μόνον. Γιατί βγήκε και μεγάλο ενδιαφέρον, και θετική άποψη. Δεν ήταν μονόπλευρο. Όταν τραβάς την προσοχή, δεν μπορεί να την τραβάς μόνο για αρνητικά πράγματα αλλά και για θετικά.