«Μεγάλωσα όμορφα στη Θεσσαλονίκη. Οι μνήμες μου είναι πολύ γλυκές, θετικές, χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες στο οικογενειακό πλαίσιο. Ημασταν πολύ δεμένοι όλοι. Η μητέρα μου προέρχεται από μια οικογένεια Ποντίων και οι Πόντιοι είναι πολύ της οικογένειας. Ο πατέρας μου ήταν φίλος μας, ένας άνθρωπος μέσα σ’ όλα. Οι παρέες μου γούσταραν πιο πολύ να κάνουν παρέα με τους γονείς μου παρά με μένα! Ηταν η μαμά και ο μπαμπάς, αλλά μεγαλώνοντας, μετά την εφηβεία, βγαίναμε μαζί, κάναμε ταξίδια…

Ο πατέρας μου ήταν τυπογράφος –το συνεχίζει ο αδελφός μου. Η μητέρα μου είχε μαγαζί με ρούχα, ασχολιόταν πολύ με τη μόδα, είχε ένα ιδιαίτερο γούστο. Θεσσαλονικιά… Αυτό που λέγεται για τις Θεσσαλονικιές στέκει κι εγώ το κουβαλάω.

Μ΄αρέσει η μόδα, όχι για να την ακολουθώ, αλλά γιατί μ΄αρέσει η αισθητική. Εχω μια δική μου αισθητική, τη στηρίζω. Δεν ξέρω αν είναι νακρκισσισμός. Εχουμε τα πράγματα μέσα μας και, αναλόγως τη διάθεση, βγαίνουν στην επιφάνεια αυτά που χρειάζεται η στιγμή.

Μ΄άρεσε ιδιαίτερα το σχολείο, διάβαζα, αλλά δεν χρειαζόταν να σπαταλάω πολύ χρόνο –ήμουν ακουστικός τύπος, οπότε τα΄παιρνα απ΄το μάθημα. Εχω το σύνδρομο της καλής μαθήτριας, δεν μπορούσα να κάνω και διαφορετικά –δεν μπορούσα να πάω αδιάβαστη και δεν το λέω σαν θετικό. Το λέω γιατί καταδυναστεύεσαι μερικές φορές. Παράδειγμα, όταν πέρασα στην Γεωπονική. Δεν ήθελα ν΄ασχοληθώ μ΄αυτό –κάθισα κι έφαγα πέντε χρόνια απ΄τη ζωή μου για να πάρω το πτυχίο. Δεν λέω ότι είναι κακό αλλά είναι μια καταδυναστευση. Είχα ήδη ξεκινήσει στην σχολή θεάτρο, δούλευα παράλληλα, είχα ραδιόφωνο, γυρίσματα στην “Αρβύλα”. Ισως λοιπόν να μην χάρηκα κάποια πράγματα που θα μπορούσα.

Μαζί με το σχολείο είχα και πολλές παράλληλες διαστηριότητες –είχα την τύχη στο σχολείο να’ χουμε θεατρικό κλαμπ και πήγαινα από έξι χρόνων. Ξεκίνησε από μια παράσταση στο δημοτικό. Τρελάθηκα, ένιωσα τόσο οικεία, πολύ φυσικά για το σώμα και την ψυχή μου. Κι απ΄ τα επτά ως τα 18 δεν σταμάτησε –ήμουν στο κλαμπ θεάτρου, στο κλαμπ αγγλικού θεάτρου, ρητορικών αγώνων, αγγλικών ρητορικών αγώνων…

Φοβήθηκα ν’ ακολουθήσω μόνο το θέατρο –λίγο οι γονείς, λίγο οι καθηγητές, ότι θα πεινάσεις, επηρεάστηκα. Ημουν καλή στο σχέδιο, ήθελα ν΄ασχοληθώ με την αρχιτεκτονική τοπίου. Μπήκα στην Γεωπονική για να συνεχίσω με μεταπτυχιακό στο σχέδιο. Ναυάγησε όμως όλο αυτό στο πρώτο έτος.

Ηξερα ότι το θέατρο ήταν για μένα. Το πρώτο εξάμηνο έζησα το φοιτητικό, μετακόμισα, όλα τέλεια. Και στο εξάμηνο αναρωτήθηκα τι κάνω εδώ και πήγα κι έδωσα εξετάσεις –πήρα υποτροφία στην δραματική σχολή του Διαμαντόπουλου.

Μέσα σ΄όλες αυτές τις αλλαγές ήθελα να μετακομίσω και δεν ήθελα να πάρω χρήματα απ΄τους γονείς μου. Επρεπε να βρω δουλειά. Τότε μαθαίνω ότι ανοίγουν τα παιδιά της “Αρβύλας” ραδιόφωνο και πάω. Αγνοια κινδύνου. Μου λένε τι θέλουν, το κάνω, φεύγω, και μου λένε “σε πήραμε”. Ετσι ξεκίνησα. Κάναμε μια απογευματική εκπομπή στο ραδιόφωνο με την Αλεξάνδρα Κοσμά, ένα νέο κορίτσι επίσης.

Μετά ξεκινάνε οι “Αρβύλα” τηλεόραση -την πρώτη χρονιά χωρίς κορίτσια, ύστερα αποφάσισαν ότι θέλουν να βάλουν γυναικεία παρουσία. Και μου λένε “θέλεις να΄ρθεις για οντισιόν”; Πήγα, με πήραν. Για μένα αυτό δεν ήταν εργασία, ήταν τι ωραία περνάμε και βγάζουμε λεφτά και καλά λεφτά σε μια εποχή που ζούσα μόνη μου –τα΄τρωγα στo λεπτό. Μ΄άρεσε αυτό που ζούσα. Σαν ένα σκαλί για να πάω σ΄αυτό που ήθελα, το θέατρο. Μετά τις σπουδές άρχισα να δουλεύω στο θέατρο στην Θεσσαλονίκη. Κάθε χρόνο έλεγα ότι θα φύγω για την Αθήνα…

Είναι κάτι στιγμές στην ζωή μου που ενώ σαν άνθρωπος έχω πολύ στρες, σε κάποια σοβαρά θέματα δεν έχω καθόλου

Κάποια στιγμή ήρθε μια πρόταση για την τηλεόραση, η “Εκδρομή” στον Αντέννα και τον Αλέξανδρο Πανταζούδη. Ετσι έκλεισε για μένα το κεφάλαιο ραδιόφωνο-“Αρβύλα” και ξεκίνησα τα γυρίσματα. Τελειώνοντας είπα ότι αυτή είναι η ευκαιρία μου να πάω στην Αθήνα. Κι ήρθα –φτερό στον άνεμο.

Είναι κάτι στιγμές στην ζωή μου που ενώ σαν άνθρωπος έχω πολύ στρες, σε κάποια σοβαρά θέματα δεν έχω καθόλου.

Στην Αθήνα δεν ήξερα άνθρωπο –δύο-τρεις συμμαθητές απ΄τη σχολή και κάποιους απ΄την “Εκδρομή”. Σιγά-σιγά ο ένας μου σύστηνε κάποιον άλλον κι αρχίζουν να μου προτείνουν κάποιες δουλειές που τελικά ακυρώνονταν όλες. Τέλειωναν και τα λεφτά που΄χα μαζέψει κι αρχίζει να με πιάνει άγχος. Μέσα σ΄όλο αυτό όμως ερωτεύομαι και παράφορα και λίγο δεν με νοιάζει και λίγο το ζω, οπότε λέω μια ζωή την έχουμε. Ερχεται και μια πρόταση για σειρά την Κύπρο -την έγραφε η Αννα Ανδριανού. Την οντισιόν έκανε ο Κώστας Κωστόπουλος που κάνει τώρα τον “Σασμό”. Παίρνω την δουλειά και φεύγω για Κύπρο. Μιάμιση εβδομάδα νωρίτερα δε, έχουν πάρει τον έρωτά μου, τον σύντροφό μου τότε, που είναι και ακόμα, σε σειρά στην Κύπρο κι έχουμε ζήσει όλο το δράμα του “θα φύγεις μακριά”. Οταν ήρθε λοιπόν η πρόταση για μένα ήξερα ότι θα με πάρουν πρωταγωνίστρια –ήταν για άλλη σειρά. Πάμε μαζί Κύπρο, το ζούμε όλο αυτό έναν χρόνο, χωρίς να ξενοικιάσω στην Αθήνα. Γιατί εγώ στην Αθήνα, μόλις ήρθα, ένιωσα ότι είναι το μέρος που ζούσα όλη μου την ζωή –δεν αισθάνθηκα καθόλου ξένη. Επιστρέφοντας, το νήμα ξετυλίγεται πια μόνο του. Αρχίζουν οι δουλειές να΄ρχονται η μία μετά την άλλη. Ωραία, γλυκά, σκαλί-σκαλί, όπως ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία μου, δεν είμαι του ύψους και του βάθους. Μ΄αρέσει η σταθερότητα, να ανεβαίνουμε σιγά-σιγά την ανηφόρα –μην την ανέβουμε απότομα και δεν ξέρουμε πως θα γυρίσουμε μετά. Σαν να με προετοιμάζω για το επόμενο βήμα που όντως.

Ναι, είχα ένα σχέδιο. Δεν πιστεύω στην τύχη κι ενώ δεν μπορώ να πω ότι τα πράγματα εξαρτώνται από μένα, κάπως αισθάνομαι ότι εξαρτώνται από μένα, σαν να υπάρχει ο ανάλογος στόχος τη δεδομένη περίοδο και να τον φέρνω κοντά. Σε κάθε φάση σκεφτόμουν το πλαίσιο της εξέλιξής μου, το οραματιζόμουν, ένιωθα σαν να το΄χα με έναν τρόπο -και συνέβαινε. Ναι, υπήρχαν πράγματα που δεν έκανα γιατί πίστευα ότι δεν με προχωράνε. Αλλά δεν είχα πει και πολλά όχι –τελευταίως ίσως. Απλά μου΄ρχόταν αυτό που ήθελα να κάνω. Αλλά δεν πιστεύω ότι έρχεται κάτι τυχαία στην ζωή μας.