Ο σεφ Γιώργος Τσούλης μοιράζεται απόψεις περί γεύσης και όχι μόνο!

Δημιουργικός και γεμάτος ενέργεια, μας μίλησε για όλα όσα συνθέτουν το δικό του «γαστρονομικό χάρτη».

Αν και οι γονείς του διατηρούσαν επί πολλά χρόνια πιτσαρία, όταν σπούδασε μαγειρική, τότε κατάλαβε πως αυτό ήταν που ήθελε να ακολουθήσει στη ζωή του. Ο Γιώργος Τσούλης, μπορεί να έγινε γνωστός μέσα από τηλεοπτικές εκπομπές στην ελληνική τηλεόραση, αλλά ουσιαστικά το ταλέντο και το πάθος του για τις γεύσεις τον κάνουν να ξεχωρίζει και να θεωρείται ένας από τους πιο πολλά υποσχόμενους σεφ της γενιάς του. Με δικό του κανάλι στο youtube, workshops, εστιατόρια που έχουν την υπογραφή του και ένα account στα social media με δεκάδες χιλιάδες followers που ακολουθούν πιστά τον ίδιο, αλλά και τις συνταγές του. Ο ίδιος μας μίλησε για την πορεία του μέχρι στιγμής, τους σεφ – celebrities, για το εάν ο έρωτας παιρνάει από το στομάχι και μας αποκάλυψε το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε στην παιδική του ηλικία!

Της Βασιλικής Μπασιούρη

Τονίζεις ότι θεωρείς τον εαυτό σου μάγειρα και όχι σεφ, γιατί έχεις πολύ δρόμο μπροστά σου. Σε ποιο σημείο λοιπόν κερδίζει κανείς αυτόν τον πολυπόθητο τίτλο;

Ξεκάθαρα μάγειρας! Είμαι πολύ μικρός για να θεωρηθώ σεφ. Πιστεύω κοντά στα εξήντα μου, να θεωρούμαι σεφ. Μέσα μου σαν επαγγελματίας αισθάνομαι ότι ψάχνομαι, ανακαλύπτω καινούργια πράγματα, νέες ιδέες και όταν κατασταλάξω ότι αυτό θέλω να μαγειρεύω, αυτό το είδος – στυλ φαγητού, γιατί ακόμα τα ”πειράζω” λίγο, θα τολμούσα να πω, πως βγάζουν κάτι παιδικό και επαγγελματικό ταυτόχρονα. Ο χώρος μας είναι πάρα πολύ ανταγωνιστικός, θέλω να μαθαίνω πράγματα και να εξελίσσομαι συνεχώς, χωρίς να επαναπαύομαι.

Η αγάπη σου για τη μαγειρική και η ενασχόλησή σου με αυτή, προέρχεται από την οικογενειακή επιχείρηση ή αυτό ήταν ένα ανεξάρτητο κομμάτι;

Ποτέ μα ποτέ δε μου άρεσε να μαγειρεύω! Δεν έπαιξε κάποιο ρόλο η πιτσαρία του πατέρα μου. Η αφορμή για να πάω να σπουδάσω μαγειρική, ήταν για να πάρω ”το χαρτί”, την άδεια της πιτσαρίας. Για καθαρά βιοποριστικούς λόγους! Με το που ”πάτησα το πόδι μου” στο εργαστήριο της σχολής, εκεί ήταν που κάτι αισθάνθηκα μέσα μου, ένιωσα οικεία. Δεν το περίμενα ότι θα εντυπωσιαστώ!

Στο χώρο υπάρχει τεράστιος ανταγωνισμός. Σε αντίθεση με αυτό, έχεις καταφέρει να ξεχωρίσεις. Κάθε χρόνος που περνά είναι πιο ανοδικός για σένα, έχεις φανατικό κοινό που σε ακολουθεί πιστά -αντρικό και γυναικείο κοινό-. Τι θεωρείς ότι σε βοήθησε να ανέβεις και σε έκανε να ξεχωρίσεις;

Πέρα από το βασικό που είναι η δουλειά…ποτέ δε σκέφτηκα να κάτσω Σαβ/κα, γιορτές, αργίες. Πάλευα και παλεύω γι’ αυτό που θέλω. Σαν ελεύθερος επαγγελματίας, έπρεπε τη δουλειά να τη δω πολύ σοβαρά. Συνεπώς, το πρώτο πράγμα είναι η πολλή δουλειά και το δεύτερο που θεωρώ πως είναι, ότι στον κόσμο προσπαθώ να περάσω την πληροφορία όπως εγώ πιστεύω ότι είναι ο πιο σωστός τρόπος. Που για μένα είναι η ψυχολογική κατάσταση, δηλαδή να τον πάω κάπου που να είναι ευδιάθετος…όταν είσαι ευδιάθετος δέχεσαι και πράγματα πιο εύκολα. Όταν ξεκίνησα στην τηλεόραση, λίγα δευτερόλεπτα πριν δω το λαμπάκι να ανάβει, σκεφτόμουν πως θα πλασαριστώ σαν μάγειρας. Είχα κάνει την έρευνά μου, ήθελα μεν να διαφοροποιηθώ, αλλά να είμαι και εγώ, να μη χάσω την ταυτότητά μου, την προσωπικότητά μου. Επέλεξα να είμαι ”φαν”, όπως μου αρέσει να είμαι και στην παρέα μου, θέλω πολύ να βλέπω τον κόσμο να χαμογελάει βλέποντάς με, με εξιτάρει αυτό! Αυτό που προσπαθούσα να πω, σε όσους με βλέπανε στις εκπομπές είναι ”μην το βλέπεται σαν αγγαρία”, βάλτε τη μουσική που θέλετε, κάντε το με χαρά, γιατί αλλιώς δε θα βγει σωστό το φαγητό! Μην το βλέπεται σαν κάτι δύσκολο, απρόσιτο, σκοτεινό… Και ο τελευταίος παράγοντας που με βοήθησε, είναι η τύχη!

Είσαι πολυπράγμων! Διατηρείς δικό σου κανάλι στο youtube, έχεις την επιμέλεια εστιατορίων και το δικό σου χώρο για workshop. Και όπως μας ανέφερες, δεν υπάρχουν γιορτές-αργίες και Σαβ/κα.

Αυτό το είχα πάρει απόφαση από τη στιγμή που ξεκίνησα τη δουλειά. Αρχικά κανείς δεν περίμενε αυτό το εκτόξευμα που έγινε με τους μάγειρες. Όταν πήγα στη σχολή, ο λόγος ήταν καθαρά για να μαγειρεύω σε εστιατόρια. Άσχετα που μας αντιμετωπίζουν πλέον σαν ”Ροκ Σταρ”. Το έχω συνηθίσει! Στις αρχές ήταν το δύσκολο, που δεν είχα τους φίλους μου…Τα πρώτα Χριστούγεννα που έκανα σε εστιατόριο έκλαιγα, αλλά το ξεπέρασα! (γέλια) Ήταν δική μου απόφαση, είπα ”αυτό αποφάσισες να κάτσεις και θα το κάνεις”.

 Εκτός από το κανάλι στο youtube, τα cooking events, το workshop, που αλλού σε βρίσκουμε;

Εκτός από τα ”Τσουλομαγειρέματα” που με χαρά μπορούνε να έρθουνε να μας δούνε, να γνωρίσουν την όλη διαδικασία…έχουμε δημιουργήσει ένα μαγαζί στο Κολωνάκι, το ”Choco Jungle”, που σερβίρουμε το ”κράφιν”, ένας συνδιασμός κρουασάν με μάφιν. Είναι μια ζύμη κρουασάν που ψήνεται μέσα σε φόρμες για μάφιν. Αυτό είχε μια διαδικασία, μας πήρε δύομιση μήνες να τελειοποιήσουμε τη συνταγή για το κρουασάν και άλλο τόσο το ψήσιμο. Εκεί είναι ο παράδεισος της σοκολάτας! Μπορεί αυτό να γεμιστεί με κρέμες, με μονοπικοιλιακές σοκολάτες από όλο τον κόσμο, διάφορα topings, υπάρχει επίσης προφιτερόλ χωρίς γλουτένη, που πάλι μπορούμε ”να παίξουμε” με γεμίσεις και σοκολάτες και προσφέρουμε και ωμές σοκολάτες, με 85% κακάο, διάφορες ποικιλίες, σπιτικές πραλίνες φουντουκιού, διάφορα σοκολατάκια δικά μας. Είναι κάτι σαν street food γλυκό. Όλα είναι χειροποίητα, handmade. Βρισκόμαστε κάτω από τον όμιλο των Fresh και έχουμε πάρα πολύ στήριξη από τον επιχειρηματία. Και ο άλλος χώρος μας ονομάζετε ”The Streaters”, είναι ένα mall φαγητού. Διάφορες κουζίνες, κινέζικο – μεξικάνικο – ιταλικό – pizza – burger – ανατολίτικα – πίτες – γλυκά – βάφλες, ένα pop up store. Βρίσκεται στην πλατεία Καρύτση και έχω την επιμέλεια των πόστων της pizzas, των μακαρονιών, του μεξικάνικου, ένα πόστο που θα έχουμε τηγανιτές πατάτες με διάφορα topings από πάνω και τις σαλάτες. Είναι πολλά, αλλά μου αρέσει να ξεπερνάω τα όριά μου και να δω που μπορώ να φτάσω, να πάω ένα βήμα παραπάνω!

Στη σημερινή εποχή το επάγγελμα του τηλεοπτικού chef θεωρείτε κατά κάποιο τρόπο celebrity. Πως το βλέπεις εσύ αυτό;

Δεν αισθάνομαι celebrity. Ποτέ δεν αισθάνθηκα έτσι! Στην αρχή ήταν κάπως περίεργο…πλέον μου αρέσει πολύ που μου μιλάνε. Με σταματάνε για να με ρωτήσουν πράγματα και εκεί παρατηρώ πως η δουλειά που κάνουμε τους ενδιαφέρει. Ίσως παίζει ρόλο το οικογενειακό & φιλικό μου περιβάλλον που δε με άφησε ποτέ να ξεφύγω. Ευτυχώς είχα αυτούς τους ανθρώπους δίπλα μου, γιατί δεν είναι δύσκολο να ξεφύγεις! Θεωρώ πως έτσι πρέπει να είναι όλοι. Τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά….ο κόσμος έχει το internet, παρακολουθεί και κρίνει πολύ πιο εύκολα. Εάν ο κόσμος καταλάβει πως κάποιος «την έχει δει», νομίζω πως θα τον τελειώσει κιόλας! Πραγματικά στηρίζομαι στην αγάπη και στην αποδοχή του κόσμου! Και χαίρομαι όταν μου στέλνουν μηνύματα και μου λένε «σε ευχαριστούμε πολύ για τις συνταγές», εγώ τους ευχαριστώ γιατί έχουν ξοδέψει χρήματα για να το κάνουν και χρόνο. Πάνω σε αυτό το κομμάτι είμαι πολύ αυστηρός…στο πως γράφεται η συνταγή, στις αναλογίες, σε όλα. Το σέβομαι πολύ αυτό και ειλικρινά «τους ευχαριστώ» που σε μια πληθώρα επιλογών με επιλέγουν. Εγώ κάνω απλά τη δουλειά μου.

Σαν Γιώργος, τι είναι αυτό που σε χαρακτηρίζει; Έχεις κάποιο «μότο»;

Από μικρός πιστεύω πως η ζωή είναι επιλογές! Και από τη στιγμή που δουλεύω μόνος μου, σαν ελεύθερος επαγγελματίας πιστεύω ακράδαντα πως «όλα γίνονται για κάποιο λόγο» και γι αυτό δεν παραπονιέμαι. Μπορεί να αγχώνομαι, αλλά ποτέ δεν ξενερώνω. Στις αρχές πέρασα δύσκολα, με οικονομικά προβλήματα, αλλά ακόμα και το άσχημο που σου συμβαίνει έχει κάτι να σου διδάξει,να δεις κάτι διαφορετικά.

Τι δε γνωρίζουμε για σένα που πρέπει να το μάθουμε;

Άργησα να μιλήσω πολύ όταν ήμουν μικρός. Είχα κάποιο πρόβλημα στις φωνητικές χορδές και οι γιατροί λέγανε πως δε θα μιλήσω ποτέ! Αλλά έκανε ένα τάμα η μαμά μου και ξαφνικά μίλησα στην ηλικία των έξι ετών. Μέχρι να φτάσω εδώ που είμαι σήμερα έκανα πάρα πολλά. Ήμουν πωλητής ρούχων, μπάρμαν, πιτσαδώρος, καφετζής…όλες οι δουλειές που έκανα ειδικά ως πωλητής και μπάρμαν μου έφτιαξαν πολύ την επικοινωνία μου με τον κόσμο, την εξωστρέφειά μου. Ποτέ δεν αγχώθηκα μπροστά στην κάμερα, ένιωθα ότι μιλάω με κάποιο φίλο μου. Από οποιαδήποτε δουλειά σίγουρα παίρνεις κάτι θετικό. Δεν κατάγομαι από οικογένεια «με μεγάλο τζάκι», ειδικά όταν έφυγε η αδερφή μου στο εξωτερικό για σπουδές έπρεπε να τη στηρίξουμε. Ξεκίνησα σαν μάγειρας αλλά δε φτάνανε τα χρήματα, όταν σχόλαγα πήγαινα στο μπαρ από τις δώδεκα το βράδυ, έως τις έξι το πρωί. Το έκανα για τέσσερα χρόνια αυτό. Με τη δουλειά προκόβεις!

Διατηρείς ένα καλλίγραμμο σώμα. Ακολουθείς κάποιο πρόγραμμα;

Δοκιμάζω τα πάντα! Αλλά το μεσημεριανό μου είναι συγκεκριμένο. Τρώω βραστό ή ψητό, ποτέ τηγανητό. Και προσπαθώ να έχω πάντα πράγματα στην τσάντα μου. Φρούτα πολλά, ξηρούς καρπούς, προσπαθώ να κρατάω μια ισορροπία, γιατί εάν δοκιμάζω μόνο, το χάσαμε το παιχνίδι…έτσι παχαίνεις! Και γυμνάζομαι.

 Σε ποια Ελληνίδα θα έκανες το τραπέζι;

Ήμουν τυχερός γιατί στα πιο κλασικά ονόματα έχω μαγειρέψει. Θεωρώ ότι θα έκανα σε άντρα, όχι σε γυναίκα. Στο Γρηγόρη Αρναούτογλου. Είναι πολύ καλοφαγάς, μερακλής. Του αρέσουν τα τυριά, τα κρασιά, το ψωμί. Εγώ όταν πάω για φαγητό είμαι πολύ πληθωρικός..τρώω πάρα πολύ, αλλά με μέτρο.

 Τελικά ισχύει αυτό που λένε ότι ”Ο έρωτας περνάει από το στομάχι”;

Όχι μόνο ο έρωτας! Πάνω σε ένα τραπέζι με φαγητό έχουνε γίνει οι πιο σημαντικές συζητήσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η μαγειρική έχει να κάνει με το συναίσθημα, ”βγαίνει από μέσα σου”, είναι κάτι καλλιτεχνικό. Από το μηδέν, χωρίς να υπάρχει τίποτα, δημιουργείς κάτι απτό, στην αρχή είναι μια ιδέα και μετά σιγά – σιγά το δημιουργείς. Όταν κάθεσαι να φας ένα φαγητό, μπορείς να είσαι ή χαρούμενος ή νευριασμένος. Φυσικά ο έρωτας παιρνάει από το στομάχι, εάν έχεις ένα γεύμα ελαφρύ. Αλλά πραγματικά, όλες οι συζητήσεις που έχουν να κάνουν με τον κόσμο, ήταν και είναι πάνω σε ένα τραπέζι με φαγητό.

 Τι θα πρότεινες στους αναγνώστες μας να μαγειρέψουν για το ταίρι τους;

Για κάποιο λόγο στους περισσότερους αρέσουν να μαγειρεύουν ζυμαρικά ή ριζότο. Θέλει κάτι ήρεμο, απαλό. Μια ωραία σαλάτα με λίγα εσπεριδοειδή, ξηρούς καρπούς…για κυρίως ένα ψητό κοτόπουλο με έναν αρωματικό πουρέ σελινόριζας ή γλυκοπατάτας. Δε χρειάζονται τηγανιτά, να μυρίσει το σπίτι και εσύ μαζί,δεν είμαστε για τέτοια…. (γέλια) Για επιδόρπιο κάτι σε σοκολάτα, αλλά όχι πολύ γλυκό, να υπάρχει μια ισορροπία.

trikalaideesteam