Αλέξης Γεωργούλης: Αισθάνομαι 100% Λαρισαίος
Λαρισαίος εκατό τοις εκατό, ηθοποιός από συγκυρία, ωραίος από κούνια: Ο Αλέξης Γεωργούλης που ήξερε ότι «τρία και τρία κάνει έξι», με το θέατρο κατάλαβε ότι «τρία και τρία μπορεί να κάνει και …μπλε». Σήμερα ζει ανάμεσα σε Αθήνα – Λος Αντζελες – Λονδίνο. Κι ακόμα δεν είναι σίγουρος τι ακριβώς θέλει. Φέτος κλείνει τα 45.
«Τι θέλω πραγματικά να κάνω στη ζωή μου; Δεν ξέρω αν θα απαντήσω ποτέ στο ερώτημα. Μπορεί να μου το απαντήσει η ζωή, όπως έγινε και με την υποκριτική. Εγώ δεν αποφάσισα να γίνω ηθοποιός. Ετυχαν κάποιες δουλειές ενώ ήμουν φαντάρος και με έσπρωξαν προς τα εκεί.
Το πολύ ψάξιμο που από κάποια στιγμή και μετά το κάνω και σωματικά, ταξιδεύω δηλαδή, το είχα ανέκαθεν, και γίνεται ερήμην μου. Πάντα φιλοσοφούσα τα πράγματα από τη μια πλευρά αλλά κοιτούσα και την αντίθετη, ενώ προσέθετα και μια τρίτη. Αλλάζοντας τόπους και περιβάλλοντα, κατάλαβα ότι αλλάζεις κι εσύ ο ίδιος. Σαν να αλλάζεις ρόλους σε real time κι αυτό έχει μια μοναξιά. Ο,τι κάνεις το πληρώνεις -δεν έχεις σκηνοθέτη στη ζωή. Για να μπορώ να κινούμαι και στο εξωτερικό, δεν μπορώ να κλείσω δουλειά εδώ. Οπότε ρισκάρω και λειτουργώ με το ένστικτο. Με το ένστικτο μαθαίνεις περισσότερο τον εαυτό σου. Τώρα αρχίζω να με συμπαθώ πιο πολύ, αναγνωρίζοντας πτυχές που δεν ήξερα.
Είναι όμως αλήθεια ότι όλο αυτό το “ταξίδι” δημιουργεί μια ασάφεια. Δεν βοηθάει στην καριέρα, στην εξέλιξη, αλλά ούτε και στην ίδια την ζωή, προσωπική, συναισθηματική. Είμαι διαρκώς on και off. Δεν ήταν επιλογή μου, απλώς έγινε».
«Αν μπορούσα να διαλέξω θα ήθελα να έχω την βάση μου στην Ελλάδα και να κάνω, εδώ, ξένες παραγωγές. Τα τελευταία χρόνια που έχω ασχοληθεί με το σενάριο, αυτό προσπαθώ. Είμαστε μια χώρα που ανήκει στην Ευρώπη και θα πρέπει να σκεφτόμαστε με την ανάλογη εξωστρέφεια. Θα ήθελα έναν πιο δημιουργικό ρόλο. Αλλά ο ρόλος του ηθοποιού μου αρέσει περισσότερο από όλους τους άλλους. Οταν τον κάνεις καλά, αναπνέεις οξυγόνο.
Αν έμενα στην Ελλάδα θα βάλτωνα, λόγω κρίσης. Ευτυχώς μου ήρθαν προτάσεις για έξω. Ξεκίνησα το 2008 από την Νέα Υόρκη, αλλά δεν άντεχα το κρύο. Πήγα στο Λος Αντζελες, άρχισα να ασχολούμαι με το σενάριο -έκανα σεμινάρια, έμαθα. Τα τελευταία χρόνια προστέθηκε και το Λονδίνο. Ετσι έχω έναν ατζέντη στο Λος Αντζελες κι έναν στο Λονδίνο.
Ημουν δυσλεκτικός και δεν το ήξερα
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Λάρισα. Πέρασα πολύ ωραία χρόνια και γι΄αυτό θέλω πάντα να γυρίζω. Η μητέρα μου ζει εκεί, ο πατέρας μου έχει πεθάνει. Κι όταν λέω Λάρισα δεν εννοώ μόνο την πόλη, αλλά τον Ολυμπο, τον Κίσσαβο, τον Αγιόκαμπο που έχει μια παραλία δεκατριών χιλιομέτρων. Εκεί περνούσα τα καλοκαίρια μου, μαζί με όλα τα παιδιά, σαν να ήταν δικός μας ο τόπος. Εχω κρατήσει φιλίες και άλλωστε, με δύο φίλους από το σχολείο έχουμε ανοίξει το μαγαζί με τα ρούχα στη Λάρισα. Αισθάνομαι 100% Λαρισαίος».
«Πολυτεχνείο έκανα δύο χρόνια στη Θεσσαλονίκη και μετά πήρα μεταγραφή στην Αθήνα. Ηθελα να σπουδάσω μαθηματικός ή φυσικός αλλά είχα φοβηθεί την επαγγελματική αποκατάσταση. Ημουν καλός μαθητής στα πρακτικά μαθήματα, όχι στα άλλα. Ημουν δυσλεκτικός και δεν το ήξερα. Το έμαθα όταν σπούδαζα, από μια φίλη που ήταν γλωσσοθεραπεύτρια, γιατί κατάλαβα ότι είχα όλα τα χαρακτηριστικά του δυσλεκτικού. Το χειρότερο που μου είχε κάνει η δυσλεξία ήταν ότι επέτρεψε στους καθηγητές να με υποτιμούν.
Δεν είχα την αίσθηση ότι είμαι ωραίος στο σχολείο. Βέβαια μου είχαν βγάλει το παρατσούκλι Μπον Τζόβι. Στα κορίτσια είχα επιτυχία αλλά το θεωρούσα φυσιολογικό. Με όποια μου άρεσε τα έφτιαχνα.
Μικρός ήμουν ανώριμος και με μεγάλη εξωστρέφεια. Στην Αθήνα πρωτοήρθα όταν πήγαινα λύκειο και μου άρεσε πολύ. Το είχα σκάσει από την Λάρισα για να πάω στην Καλαμάτα. Φτάνοντας στην Αθήνα συνειδητοποίησα ότι δεν θα είχα λεφτά για να επιστρέψω. Πήγα στο μεγάλο μου αδελφό (με περνάει πέντε χρόνια) που σπούδαζε εδώ. Εχω κι έναν ενάμιση χρόνο μεγαλύτερο και μια αδελφή έντεκα χρόνια μικρότερη, σαν κόρη μας.
Ενα καλοκαίρι, όταν ήμουν πια στην Αθήνα, στο Πολυτεχνείο, έμεινα να δουλέψω. Είχα αγοράσει μια μηχανή και ήθελα να την ξεπληρώσω. Θέατρο δεν είχα δει ως τότε ποτέ. Μια φίλη μου θα έδινε εξετάσεις στο Εθνικό και μου ζήτησε να δω τα κείμενά της. Αρχισα να της κάνω παρατηρήσεις και τότε εκείνη τσαντίστηκε και μου είπε “έλα να το κάνεις εσύ τότε”. Με την αθωότητα του πρωτάρη, μπήκα στην διαδικασία και έχασα την αίσθηση του χρόνου. Μαγεύτηκα. Σαν να είχα πάει σε έναν άλλον κόσμο. Εγώ ως τότε ήξερα ότι τρία και τρία κάνει έξι. Εκεί κατάλαβα ότι τρία και τρία μπορεί να κάνει και …μπλε. Αρχισα να ασχολούμαι. Πήγα σε εργαστήρι, έπαιξα στην φοιτητική εστία, τον Κοβάσλκι από το “Λεωφορείον ο Πόθος”. Απίστευτη εμπειρία».
