Άφησε την Ολλανδία, τη δουλειά και τις ανέσεις και … ήρθε στον Βόλο

Λίγες ημέρες πριν και συγκεκριμένα στις 23 Ιουνίου, στην παραλία της Αγριάς, μέσα σε ένα πλήθος κόσμου, που επικροτούσε όλους εκείνους που έλαβαν μέρος στον 3ο Αγώνα Υπεραποστάσεων Κολύμβησης Ανοιχτής Θαλάσσης «Ιάσων Ζηργάνος» 2018, είδαμε να τερματίζει κι ένας Ολλανδός. Μάλιστα, η χαρά των παρευρισκομένων για τον τερματισμό του ήταν μεγάλη, γεγονός που κίνησε το ενδιαφέρον.
Πρόκειται για τον 29χρονο Vincent Eernstman, από το Άμστερνταμ της Ολλανδίας, ο οποίος εδώ και μερικές εβδομάδες έχει εγκατασταθεί στο Βόλο, ψάχνοντας ένα καινούργιο νόημα στη ζωή του. Η ιστορία του έχει μεγάλο ενδιαφέρον, μιας και αποφάσισε να αφήσει τις ανέσεις που είχε στην πατρίδα του, μία καλή δουλειά, ένα πολύ καλό εισόδημα και μια στρωμένη ζωή, προκειμένου να έρθει στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης για να αρχίσει…να ονειρεύεται!

Άφησε τα πάντα και ήρθε στον Βόλο

Η συζήτηση με τον Vincent είναι άκρως ενδιαφέρουσα. Πρόκειται για έναν νέο άνθρωπο, 29 χρόνων, με ωραίο λόγο και χαρακτήρα… λίγο Ελληνικό!
«Οι γονείς μου όταν είχαν γνωριστεί, έκαναν διακοπές στην Ελλάδα και έφτασαν και στην Μαγνησία. Έμειναν για μέρες στην Ξυνόβρυση και αγάπησαν πραγματικά το μέρος. Νομίζω μάλιστα πως η σύλληψή μου έγινε εκεί, γι΄αυτό και πιστεύω ότι είμαι μισός Έλληνας», λέει με χιούμορ ο Vincent.
Η αγάπη των γονιών του για την Ελλάδα και συγκεκριμένα για την περιοχή του Ανατολικού Πηλίου τους οδήγησε να αγοράσουν ένα σπίτι κοντά στην παραλία της Πάλτσης. Έτσι ο Vincent κάθε καλοκαίρι για δύο μήνες απολάμβανε τον ήλιο και τη θάλασσα, ενώ ο εξωστρεφής του χαρακτήρας ήταν ικανός να «κερδίσει» τους πάντες στην περιοχή. Όμως από τα καλοκαίρια και τις διακοπές, πως έφτασε σε σημείο να παρατήσει τα πάντα στην Ολλανδία και να έρθει στην αγαπημένη του πόλη;
«Μένω στο Άμστερνταμ και είχα μία πολύ δουλειά που μου απέφερε αρκετά χρήματα. Εργαζόμουν σε μία εταιρεία ως έμπορος πετρελαίου. Τα είχα όλα. Σπίτι, μία πολύ καλή δουλειά, χρήματα, ταξίδια, κοινωνική καταξίωση. Για κάποιο χρονικό διάστημα όλο αυτό που ζούσα μου άρεσε πολύ, γιατί ήταν αυτό που ήθελα και ονειρευόμουν και είδα ότι το πέτυχα. Όμως η καθημερινότητα με έπνιγε με άγχος. Αυτό που έκανα ήταν να δουλεύω χωρίς να ζω ουσιαστικά. Για πολύ καιρό σκεφτόμουν ότι έπρεπε να κάνω κάτι να αλλάξω τη ζωή μου. Η ζωή κυλά και ήθελα να είμαι ευτυχισμένος. Στο Άμστερνταμ και με τη ζωή που έκανα, δεν ήμουν ευτυχισμένος.
Μέτα από ένα χρόνο περίπου που πάλευα με τις σκέψεις μου, πήρα την απόφαση να παραιτηθώ από τη δουλειά μου και να έρθω στον αγαπημένο μου Βόλο. Ήθελα να ηρεμήσω, να δω τους φίλους του καλοκαιριού και να έχω μια ουσιαστική ποιότητα ζωής. Φυσικά μέσα στα σχέδιά μου ήταν να μάθω και ελληνικά. Σωστά ελληνικά κι όχι αυτά που μάθαινα τα καλοκαίρια!», εξομολογείται ο Vincent.
Έτσι κι έγινε! Άφησε τα πάντα στο Άμστερνταμ, νοίκιασε ένα σπίτι στον Βόλο και η καινούργια του ζωή μόλις ξεκίνησε. Είναι λίγες εβδομάδες στην Ελλάδα και ήδη έχει βρει τον εαυτό του.

«Νιώθω Έλληνας! Όπως και στην Ολλανδία!»

«Επέλεξα να έρθω στον Βόλο γιατί είχα πολύ καλές αναμνήσεις. Υπάρχει ποιότητα ζωής εδώ και νιώθω ευπρόσδεκτος. Όλοι είναι καλοί μαζί μου, όλοι θέλουν να με βοηθήσουν και νοιάζονται πραγματικά για μένα. Νιώθω Έλληνας! Και στην Ολλανδία ένιωθα Έλληνας. Εγώ «μιλάω με τα χέρια» όπως κάνουν οι Έλληνες. Δεν είμαι περιορισμένος στα συναισθήματά μου όπως οι Ολλανδοί. Στο Άμστερνταμ πάντα το σπίτι μου ήταν ανοιχτό σε φίλους. Αυτή είναι η ζωή που θέλω», υπογράμμισε γεμάτος ενθουσιασμό ο ίδιος.
Όσο για τα σχέδιά του; Ήδη έχει ξεκινήσει μαθήματα ελληνικών στο Κέντρο Ξένων Γλωσσών Ανετόπουλος- Hutton, συνεχίζει το κολύμπι- όσο το επιτρέπει και ο καιρός- βγαίνει με τους φίλους του και ζει τη ζωή που ονειρεύονταν!
Στην ερώτηση πόσο θα διαρκέσουν αυτές οι στιγμές ευτυχίας, η απάντησή του είναι: «Μακάρι για πάντα! Αυτό που θέλω είναι να μπορώ να μένω στο Άμστερνταμ και να έχω μία εργασία που θα μπορεί να μου αποφέρει ένα καλό εισόδημα και τουλάχιστον μισό και παραπάνω χρόνο να είμαι στην Ελλάδα. Αυτό θα ήταν το ιδανικό. Μπορεί όμως να βρω κάποια δουλειά κι εδώ. Όλα είναι πιθανά».
Δεν τον φόβισε όμως η οικονομική κρίση στην Ελλάδα; «Ξέρω πως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά εδώ. Γνωρίζω για την κρίση και βλέπω πως και οι φίλοι μου τη βιώνουν. Όμως και στην Ολλανδία τα πράγματα είναι δύσκολα, από άλλη οπτική όμως. Μπορεί εκεί να εργάζεσαι και να λαμβάνεις ένα πολύ καλό μισθό, που δεν συγκρίνεται με την Ελλάδα. Όμως το φαγητό είναι ακριβό, τα ενοίκια το ίδιο, τα πάντα είναι ακριβά και ταυτόχρονα η ζωή είναι περιορισμένη… Θα μπορούσα να μείνω και μόνιμα εδώ, αν έβρισκα μία δουλειά που θα με γέμιζε και θα μου απέφερε ένα καλό εισόδημα. Άλλωστε και να έχεις χρήματα, χωρίς να χαίρεσαι να τα μοιραστείς ή να κάνεις όμορφα πράγματα με αυτά, δεν έχει κάποιο νόημα…»