Η κρίση, βέβαια, δεν είναι παντού η ίδια.

Οι Έλληνες έχουμε μια μικρή… πολυετή εμπειρία στο άθλημα. Εμείς δεν λέμε απλώς «περνάμε δύσκολα». Εμείς έχουμε κάνει την κρίση δεύτερο επάγγελμα.

Από τη χρεοκοπία του 2010 και μετά, έχουμε γνωρίσει όλο το ρεπερτόριο: μνημόνια, περικοπές, κορονοϊό, ακρίβεια, ενοίκια που θέλουν πλέον στεγαστικό για να τα πληρώσεις και, εσχάτως, καύσιμα που τα κοιτάς στην αντλία και σκέφτεσαι μήπως τελικά σε συμφέρει να πας με τα πόδια.

Και κάθε φορά ακούμε το ίδιο: «Η κρίση είναι γενική».

Ναι, παιδιά, το καταλάβαμε. Μόνο που εμείς έχουμε πάρει διαρκείας στην κρίση. Οι άλλοι τώρα μπαίνουν στο γήπεδο κι εμείς έχουμε ήδη φάει και τα φυστίκια.

Τι να πεις λοιπόν στον κ. Μητσοτάκη και τους λοιπούς; Ότι η υπομονή του Έλληνα δεν είναι ανεξάντλητη. Κάπου μεταξύ λογαριασμού ρεύματος, ενοικίου και βενζίνης έχει αρχίσει να γυρίζει το μάτι ανάποδα.

Και όσο για τις λύσεις, ας μην ανησυχούμε. Αν δεν μας σώσει η οικονομία, μπορεί να μας σώσει η πίστη. Κι αν δεν φτάσουν ούτε οι προσευχές, υπάρχει πάντα η πολιτική εμπειρία. Άλλωστε, με τόσες προσευχές στο Άγιο Όρος, όλο και κάτι θα έχει περισσέψει για την Ελλάδα.

Το μόνο που μένει είναι να περιμένουμε το επόμενο πακέτο μέτρων. Ή, όπως το λέμε πλέον στην Ελλάδα: «Για να δούμε τι άλλο θα μας βρει».

Γιατί εδώ και είκοσι χρόνια δεν ζούμε απλώς με την κρίση.

Έχουμε αποκτήσει σχέση. Και μάλλον δεν λέει να μας χωρίσει.