Όταν η καρέκλα γίνεται μόνιμη, τα ερωτηματικά πληθαίνουν . Ισόβιοι πρόεδροι, ισόβια ερωτήματα;

Κάτι κινείται έντονα στο παρασκήνιο του συνδικαλιστικού κόσμου τις τελευταίες ημέρες…

Η είδηση που κυκλοφόρησε για τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, τον κ. Παναγόπουλο, και την εμπλοκή του σε υπόθεση υπεξαίρεσης (σύμφωνα πάντα με όσα διακινούνται και ερευνώνται), άναψε φωτιές και άνοιξε ξανά μια παλιά, αλλά μάλλον άβολη συζήτηση: μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξει το καθεστώς των θητειών στα συνδικαλιστικά και θεσμικά όργανα;

Γιατί πόσα χρόνια είναι «πολλά»;

Και πότε η εμπειρία μετατρέπεται σε καθεστώς;

Μήπως όταν οι ίδιες φυσιογνωμίες παραμένουν επί δεκαετίες στις ίδιες καρέκλες, αρχίζουν να ψάχνουν όχι λύσεις, αλλά… οικονομικούς διαδρόμους;

Δεν αφορά μόνο τη ΓΣΕΕ το ερώτημα. Αφορά εργατικά κέντρα, συνδικαλιστικά όργανα, επιμελητήρια, συνεταιριστικές τράπεζες και κάθε οργανισμό δημοσίου δικαίου όπου η εξουσία αποκτά διάρκεια. Γιατί όσο μακραίνει η θητεία, τόσο μεγαλώνουν και οι παρενέργειες; Δημιουργούνται «ημέτεροι»; Χτίζονται μηχανισμοί; Θολώνει η γραμμή ανάμεσα στο συλλογικό συμφέρον και το προσωπικό όφελος;

Δύο θητείες δεν είναι αρκετές;

Δεν φτάνουν τέσσερα ή οκτώ χρόνια για να προσφέρει κάποιος, να ξεδιπλώσει τις διοικητικές του αρετές και να κριθεί;

Και μετά να αποχωρήσει, αφήνοντας πίσω του έργο – όχι ερωτηματικά;

Βεβαίως, στον κανόνα υπάρχουν και εξαιρέσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που τιμούν τον ρόλο τους όσο κι αν διαρκέσει. Όμως οι θεσμοί δεν φτιάχνονται για τις εξαιρέσεις, φτιάχνονται για να προστατεύουν το σύνολο. Και για να προλαμβάνουν, όχι να τρέχουν πίσω από υποθέσεις και σκιές.

Άρα μήπως η συζήτηση δεν είναι τι έκανε ο Α ή ο Β, αλλά τι επιτρέπει το σύστημα;

Μήπως ήρθε η ώρα το «ισόβιο» στις διοικήσεις να μπει στο συρτάρι;

Και μήπως τελικά ο περιορισμός των θητειών είναι το πιο απλό φίλτρο διαφάνειας;

Ερωτήματα πολλά. Συμπτώσεις; Ίσως.

Αλλά στην πολιτική και στο παραπολιτικό της τίποτα δεν μένει τυχαίο για πολύ… 

CZ TRIKALAIDEES