Χιονοστιβάδα χωρίς φρένα: πώς η Καρυστιανού έγινε το νέο παραπολιτικό must

Πάνω που η μονίμως… χαρωπή χώρα μας ξεμπέρδεψε με το «φρούτο» Κασσελάκης (το δοκιμάσαμε, δεν μας έκατσε, πάμε παρακάτω), πιάσαμε νέο… χορό. Σειρά έχει η Καρυστιανού και το κυοφορούμενο ή, κατά άλλους, επαπειλούμενο, κόμμα της. Γιατί έτσι είμαστε εμείς: δεν προλαβαίνει να κρυώσει ένα πολιτικό σουξέ και αμέσως ανεβάζουμε remix.

Την ώρα που ο πλανήτης πάει να γίνει άνω,κάτω, με πολέμους, οικονομίες να τρίζουν και γεωπολιτικές σκακιέρες να αναποδογυρίζουν, εμείς εδώ… μακάριοι. Κουτσομπολεύουμε. Να σοβαρευτούμε; Ούτε λόγος! Η ελληνική δημοσιογραφία ψοφάει για παραπολιτική. Είναι το εθνικό μας σπορ, μαζί με το «ποιος τα ’φαγε» και το «ποιος θα μας σώσει».

Και πάμε στο ζουμί: ποιοι στηρίζουν και προβάλλουν τόσο πολύ την Καρυστιανού; Προφανώς και υπάρχουν επιχειρηματικά συμφέροντα …. πάντα υπάρχουν. Αλλά μην το πας πολύ συνωμοτικά. Το βασικό είναι άλλο: κάθε ΜΜΕ μπαίνει στο τρυπάκι να ασχοληθεί μαζί της γιατί απλούστατα… περνάει. Κάνει γκελ. Και όταν κάτι «γράφει» στο κοινό, γίνεται αυτοτροφοδοτούμενο. Έτσι στήνεται η επικοινωνιακή χιονοστιβάδα: λίγη προβολή εδώ, λίγη αγανάκτηση εκεί, δυο πάνελ παραπάνω, και ξαφνικά δεν την προλαβαίνεις. Άλλωστε, ποιος πίστευε ποτέ πως ο Τσίπρας του 3% θα μας προέκυπτε… πρωθυπουργός; Κι όμως, η Ιστορία έχει χιούμορ. Καμιά φορά μαύρο.

Η ουσία; Αν λέμε αν πέσει ο Μητσοτάκης, στη σειρά για να μας «σώσουν» περιμένουν η… Καρυστιανού, ο Φαραντούρης, ο Σαμαράς κι ο Τσίπρας. Ένα all star cast που θυμίζει περισσότερο ριάλιτι επιστροφών παρά σχέδιο διακυβέρνησης. Παλιοί γνώριμοι, νέοι σωτήρες, ανακυκλωμένες ελπίδες σε φρέσκο περιτύλιγμα.