Στην καρδιά της Πίνδου, σε υψόμετρο 1.200 μέτρων, το Χαλίκι Τρικάλων ζει δύο ζωές. Το καλοκαίρι σφύζει από κίνηση, φωνές και επισκέπτες. Τον χειμώνα όμως η εικόνα αλλάζει δραματικά. Οι μόνιμοι κάτοικοι μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού: ένα ηλικιωμένο ανδρόγυνο και ένας επαγγελματίας της φιλοξενίας κρατούν «Θερμοπύλες» απέναντι στη σιωπή και τη μοναξιά.
Κι όμως, ούτε ο βαρύς χειμώνας, ούτε η αδιάκοπη βροχή στάθηκαν εμπόδιο. Αφήνοντας τη ζεστασιά του σπιτιού τους, οι τρεις κάτοικοι κατευθύνθηκαν στο παραδοσιακό γεφύρι του χωριού. Εκεί, στα αφρισμένα και παγωμένα νερά του Αχελώου, έριξαν τον Τίμιο Σταυρό, τηρώντας το έθιμο των Θεοφανείων όπως το έκαναν γενιές πριν από αυτούς.
Η εικόνα λιτή αλλά δυνατή: τρεις άνθρωποι, ένα ποτάμι και μια πίστη που δεν λύγισε. Στο Χαλίκι, τα Θεοφάνεια δεν ήταν απλώς μια θρησκευτική τελετή. Ήταν μια πράξη επιβίωσης, ένα μήνυμα πως, ακόμα και στον πιο σκληρό χειμώνα, η ζωή και η παράδοση βρίσκουν τρόπο να μένουν όρθιες.
