Φινίτο οι γιορτές, φινίτο και το άγχος: επιστροφή στη… ξεκούραση

Επιτέλους… τέλος με τις γιορτές! Και στα Τρίκαλα, για να λέμε την αλήθεια, αυτές τις μέρες δεν το λες και «κοσμοσυρροή». Λίγος κόσμος στα στενά, πιο λίγος στα μαγαζιά, μια αίσθηση ότι η πόλη φόρεσε τα γιορτινά της αλλά ξέχασε να καλέσει τον κόσμο. Οι βιτρίνες φωτισμένες, τα λαμπάκια στη θέση τους, αλλά ο παλμός χαμηλός. Ίσως φταίει το πορτοφόλι, ίσως η κούραση, ίσως απλώς μεγαλώσαμε και δεν μας συγκινεί πια το «γιορτινό θαύμα».

Παρόλα αυτά, φινίτο με το άγχος. Φινίτο με τα δώρα της τελευταίας στιγμής, με τις ουρές στα ταμεία και τα «θα περάσω αύριο να το αλλάξω». Φινίτο με τις ουρές στα νυχτομάγαζα του υποτιθέμενου ρεβεγιόν, που τελικά μοιάζει περισσότερο με δοκιμασία αντοχής. Φινίτο με το στριμωξίδι στους πεζοδρόμους και τα τραπέζια με τα σόια, που ξεκινούν χαλαρά και καταλήγουν σε συζητήσεις για πολιτική και ακρίβεια.

Και βέβαια, φινίτο με την τυραννία του σούπερ μάρκετ , «πάρε κι άλλα μπρόκολα, μην ξεμείνουμε» και φινίτο, επιτέλους, με τη Βανδή να μας υπενθυμίζει ότι «Χριστούγεννα δε γίνονται χωρίς εσένα». Έλεος!

Επιτέλους… να πάμε στη δουλειά μας να… ξεκουραστούμε. Γιατί, κακά τα ψέματα, καμιά φορά η ρουτίνα είναι πιο ξεκούραστη από τη γιορτή.