“Υπέρ των ανανεώσιμων, αλλά όχι στην αυλή μας!”

Αν η συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Τρικκαίων για το φωτοβολταϊκό έργο στα Χασιά ήταν διαγωνισμός καλολογίας, τότε σίγουρα όλοι οι συμμετέχοντες θα κέρδιζαν πρώτα βραβείο στην «αγάπη για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας».

Όλοι – επιστήμονες, δικηγόροι, καθηγητές, αιρετοί, κάτοικοι, πρόεδροι χωριών – με συναισθηματική φόρτιση και ενθουσιασμό τόνισαν πως «υποστηρίζουν τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας», αλλά με μια μικρή, απαραίτητη προϋπόθεση: «Όχι όμως στον κήπο μας, παιδιά. Εδώ είναι το όριο».

Η αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου ήταν γεμάτη από ενθουσιώδεις υποστηρικτές του ηλιακού φωτός, του αέρα και του νερού, οι οποίοι, μετά από μία εισαγωγή για τις αρετές των ΑΠΕ, επιδόθηκαν σε μακροσκελείς τοποθετήσεις, εξηγώντας για ποιον λόγο το τεράστιο φωτοβολταϊκό στο Ελληνόκαστρο θα ήταν μακριά από εμάς, αλλά «σε άλλη περιοχή» καλύτερα.

Άλλωστε, όπως είπε και ο γνωστός καθηγητής: «Η ανανεώσιμη ενέργεια είναι το μέλλον, αλλά το μέλλον πρέπει να είναι μακριά από την πόρτα μας.» Ο λόγος για το έργο, που κάποιοι ονόμασαν «φαραωνικό» και άλλοι «οικολογικό λάδι στη μηχανή της ανάπτυξης», επανειλημμένα έφερε στο προσκήνιο τη διαχρονική ελληνική έννοια του “όχι στην αυλή μου”.

Ο πρόεδρος του χωριού, για παράδειγμα, ανέφερε: «Θα είμαστε υπέρ κάθε φωτοβολταϊκού έργου, αρκεί να μην είναι τόσο… φωτοβολταϊκό και να μην αναβοσβήνει στην αυλή μας.» Ο ίδιος μάλιστα διευκρίνισε ότι δεν έχει καμία αντίρρηση, αρκεί το έργο να τοποθετηθεί εκτός του οπτικού πεδίου του και μακριά από το ποτάμι που περνάει δίπλα από το χωριό του.

Οι κάτοικοι, παρά τις παθιασμένες τοποθετήσεις τους για το περιβάλλον, διευκρίνισαν πως το περιβάλλον «μας αρέσει, αλλά με όρια». «Δεν λέμε όχι στη φωτοβολταϊκή ενέργεια, λέμε όχι στη φωτοβολταϊκή ενέργεια δίπλα μας», ήταν το κοινό μήνυμα, ενώ κάποιοι ανέφεραν και το πολύ ισχυρό επιχείρημα ότι «οι πάνελ θα μας κάνουν κακό στην ψυχική υγεία, γιατί το φως από τους ηλιακούς συλλέκτες μπορεί να μας ενοχλεί στο διάλειμμα του καφέ». Ορισμένοι μάλιστα επισήμαναν ότι θα προτιμούσαν οι πάνελ να τοποθετηθούν στο διάστημα, αν αυτό ήταν εφικτό, για να είναι «πιο οικολογικό» και μακριά από τον άνθρωπο.

Μην ξεχνάμε όμως και τους πολιτικούς μας, οι οποίοι – όπως αναμενόταν – δεν άφησαν την ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη.

«Ναι, ναι, θέλουμε το έργο, αλλά με αυστηρούς όρους. Να μην αναστατώνονται οι χωρικοί και να μην βλέπουμε την αντανάκλαση από τα πάνελ στον ήλιο. Δεν θέλουμε καινοτομία, θέλουμε καινοτομία με περιορισμούς.»

Η συζήτηση έκλεισε με τη σύσταση να προχωρήσουν όλοι, κάτοικοι και επιστήμονες, σε μια «εκ νέου επανεξέταση της τοποθέτησης των πάνελ» – προφανώς, όχι στο χωριό τους. Το κοινό αναρωτήθηκε αν θα ήταν δυνατόν να μεταφερθεί το έργο στις παραλίες της Κρήτης, καθώς «εκεί υπάρχουν αρκετοί χώροι και σίγουρα λιγότεροι διαμαρτυρόμενοι», και όλοι συμφώνησαν πως όταν το έργο γίνει, «θα είναι θαύμα… αρκεί να μην επηρεάσει το τοπίο.» Έτσι λοιπόν, το φωτοβολταϊκό έργο στα Χασιά Τρικάλων, παρόλο που είναι αποδεκτό σε γενικές γραμμές, φαίνεται ότι δεν θα υλοποιηθεί εκτός αν βρίσκεται… κάπου αλλού.

Άλλωστε, είναι πάντα ωραίο να έχουμε ανανεώσιμη ενέργεια – αλλά σε απόσταση ασφαλείας.