Κεραυνός Εν Αιθρία: Το συγκινητικό «ευχαριστώ» της Φένιας Τζέλη και το απρόσμενο τέλος μιας μεγάλης καριέρας

Ήταν από εκείνες τις ειδήσεις που πέφτουν σαν κεραυνός εν αιθρία. Μια ανάρτηση, λίγες λέξεις γεμάτες συναίσθημα και ξαφνικά ο αθλητικός  και όχι μόνο ,ο  κόσμος των Τρικάλων πάγωσε. Σε ηλικία μόλις 25 ετών, η Φένια Τζέλη, η Τρικαλινή πρωταθλήτρια του τάε κβον ντο, ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά την αποχώρησή της από την ενεργό δράση, κλείνοντας πρόωρα μια σπουδαία καριέρα γεμάτη τίτλους, διακρίσεις και υπερηφάνεια για τον τόπο της.

Η 7η Ολυμπιονίκης του Παρισιού, ένα κορίτσι που μεγάλωσε μέσα στα γήπεδα και έμαθε να παλεύει από μικρή, δεν μπήκε σε εξηγήσεις. Δεν χρειάστηκε. Τα λόγια της ήταν αρκετά. Ανθρώπινα, αληθινά, συγκινητικά. Ένα «αντίο» που δεν ήταν αντίο, αλλά ένα μεγάλο «ευχαριστώ» σε όλους όσοι στάθηκαν δίπλα της σε αυτή τη διαδρομή.

Η οικογένειά της, ιδιαίτερα γνωστή στην πόλη των Τρικάλων, ήταν πάντα εκεί. Σιωπηλοί αλλά σταθεροί υποστηρικτές, σε κάθε προπόνηση, σε κάθε ταξίδι, σε κάθε νίκη και ήττα. Μαζί τους και οι προπονητές, οι συνεργάτες, οι άνθρωποι που αποτέλεσαν τη δεύτερη οικογένειά της στον αθλητισμό.

Συγκλονιστική λεπτομέρεια: ο τελευταίος της αγώνας έγινε στα Τρίκαλα. Στην πόλη που γεννήθηκε, μεγάλωσε και έμαθε τι σημαίνει αγώνας. Εκεί έκλεισε ο κύκλος. Με αξιοπρέπεια, δύναμη και ψυχή. Η Φένια Τζέλη μπορεί να αποχωρεί από τα τατάμι, αλλά αφήνει πίσω της ένα παράδειγμα. Και αυτό, δεν αποσύρεται ποτέ.

Η 7η Ολυμπιονίκης του Παρισιού δεν γνωστοποίησε τους λόγους της απόφασής της, αφήνοντας όμως ένα συγκινητικό αποχαιρετιστήριο μήνυμα, γεμάτο αλήθεια και ευγνωμοσύνη:

«Και κάπως έτσι έκλεισε ένας κύκλος. Ένας κύκλος γεμάτος ιδρώτα, δάκρυα, χαρές, ήττες και νίκες. Ένας κύκλος που μου έμαθε τι σημαίνει πειθαρχία, πάθος και ψυχή. Και ένας κύκλος που για τη μικρή Φένια έμοιαζε κάποτε άπιαστο όνειρο. Για πολλά χρόνια το τάε κβον ντο δεν ήταν απλώς ένα άθλημα. Ήταν η ζωή μου.

Μέσα σε αυτό μεγάλωσα, πόνεσα, ονειρεύτηκα και έμαθα να σηκώνομαι κάθε φορά που έπεφτα. Είχα την ευλογία να ζήσω όνειρα που κάποτε έμοιαζαν μακρινά – από μεγάλες διοργανώσεις μέχρι στιγμές που θα κουβαλάω για πάντα μέσα μου. Μετά από τόσα χρόνια αγώνων, πήρα την απόφαση να ολοκληρώσω την αγωνιστική μου πορεία.

Ξέρω πως κάποιοι στεναχωρήθηκαν. Ξέρω όμως και πως κάποιοι ίσως χάρηκαν. Και είμαι εντάξει με αυτό. Γιατί αυτή η διαδρομή ήταν δική μου – και την τίμησα μέχρι το τέλος. Και πόσο τυχαίο… Ο τελευταίος μου αγώνας να γίνει στα Τρίκαλα. Στην πόλη που γεννήθηκα, μεγάλωσα και έμαθα τι σημαίνει να παλεύεις. Νιώθω μόνο ευγνωμοσύνη. Για κάθε προπόνηση, κάθε ταξίδι, κάθε φίλο. Για κάθε στιγμή που φόρεσα το εθνόσημο στο στήθος μου.

Ένα τεράστιο ευχαριστώ στον προπονητή μου Νίκο Παϊταρίδη, που με πίστεψε, με πίεσε και με έκανε πιο δυνατή απ’ όσο φανταζόμουν. Στην ομοσπονδία και στους προπονητές της που με στήριξαν. Στους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μου καθημερινά. Στον γυμναστή μου Γ. Μήτσα, τη διαιτολόγο Νικολέτα Καλαμποκά, τους φυσιοθεραπευτές μου Άγγελο Παππά και Ορέστη Μεσιακάρη που ήταν πάντα εκεί.

Το σημαντικότερο ευχαριστώ στην οικογένειά μου – το πιο σταθερό μου στήριγμα. Στους αφανείς ήρωες, τους γονείς μου, το λιμάνι μου σε κάθε θύελλα. Και πάνω απ’ όλα στην αδερφή μου, που μου έδειξε τον δρόμο να γνωρίσω αυτό το άθλημα και ήταν δίπλα μου σε κάθε βήμα. Ευχαριστώ και εκείνους που μου έβαλαν εμπόδια. Γιατί με έκαναν πιο ανθεκτική. Το τάε κβον ντο δεν τελειώνει εδώ. Με έμαθε να παλεύω – και αυτό δεν φεύγει ποτέ. Δεν λέω ”αντίο”. Λέω ”ευχαριστώ”».

cz