ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ από την δικηγόρο Φωτεινή Μπαλούτσου
Καφεδάκι….ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Όπως και αν το πίνεις, όπου και αν επιλέξεις να τον απολαύσεις, πάντα μα πάντα σου κρατάει συντροφιά. Ακόμη και όταν είσαι μόνος..
Τίποτα όμως δεν συγκρίνεται με ένα καφεδάκι και καλή παρέα! Με τον κολλητό ή την κολλητή σου, τους φίλους σου, τους ανθρώπους που αγαπάς .Αναμφισβήτητα ο καφές αποτελεί μια από τις πιο αγαπημένες συνήθειες των περισσοτέρων από εμάς. Και για όσους τον «λατρεύουν» αποτελεί εξάρτηση. Είναι η αφορμή για επαφή, κοινωνικοποίηση, «εξομολόγηση» .Είναι το μόνο μέσο που σε χρόνο μηδέν μπορεί να φέρει κοντά όχι μόνο φίλους αλλά και αγνώστους.
Ο καφές είναι από τα σημαντικότερα στοιχεία του πολιτισμού της ανθρωπότητας και ένας από τους βασικότερους παράγοντες της εξέλιξης της.
Η ετυμολογία της ονομασίας του, καθώς προέρχεται από την αραβική λέξη «Qahwa»σημαίνει δύναμη και εκφράζει στο απόλυτο αυτή την ιδιότητα του καφέ. Πατρίδα του θεωρείται η Αιθιοπία και πιο συγκεκριμένα η περιοχή Κάφα. Η καλλιέργεια του όμως (περίπου τον 8ο αιώνα μ.Χ) και η διάδοση του ξεκίνησε από την Υεμένη και το γνωστό λιμάνι της, τη Μόκα, στο οποίο οι Άραβες εμπορεύτηκαν για πρώτη φορά τους κόκκους καφέ.
Αρχικά ο καφές θεωρήθηκε ως φάρμακο (ανακουφίζει από τον πόνο, θεραπεύει αναπνευστικά προβλήματα) οπότε την διάθεση του την όριζαν οι γιατροί. Στη συνέχεια όμως άλλαξε ρόλο. Θεωρήθηκε ως το ρόφημα που ανεβάζει την διάθεση και διεγείρει το πνεύμα, δρώντας και ως αντικαταθλιπτικό φάρμακο. Πολλοί ψυχολόγοι στις μέρες μας συνιστούν «έναν καφέ με παρέα» αντί για αντικαταθλιπτικά σε περιπτώσεις με αισθήματα μελαγχολίας και κατάθλιψης.
Ο καφές θέλει κουβέντα..θέλει κους κους. Δίνει την ευκαιρία να μιλήσεις, να συζητήσεις, να «εξομολογηθείς» πίνοντας ένα φλιτζάνι καφέ. Να ακούσεις και να συμβουλέψεις, να ακούσεις και να σιωπήσεις, Πίνοντας τον να χαμογελάσεις, να ΓΕΛΑΣΕΙΣ με την καρδιά σου και γιατί όχι… να κλάψεις γιατί ο καφές «το σηκώνει». Ο καφές με φίλους είναι το δεκανίκι της ψυχής. Πάνω του στηριζόμαστε, αφού γίνεται η αφορμή να συναντήσουμε πρόσωπα και να μιλήσουμε «εφ’ όλης της ύλης». Και αναλόγως των καταστάσεων του δίνουμε και διάφορους τίτλους: είναι ο καφές «της χαράς», ο καφές της «παρηγοριάς», ο καφές της «μοναξιάς», ο «πικρός» καφές.
Το τρίπτυχο πάντως καφές, φίλοι και γέλιο είναι το αντίδοτο για όλους τους προβληματισμούς μας. Είτε λύνονται είτε όχι, μετά από ένα καφεδάκι φαντάζουν, ως δια μαγείας , λίγο πιο ασήμαντοι. Ή μήπως εμείς πήραμε ψυχική δύναμη από την καλή παρέα και νιώθουμε πιο δυνατοί; Διότι ένας καφές κάνει καλό τόσο στον εγκέφαλο όσο και στο συναίσθημα. Το να βγούμε «ραντεβού για καφέ» θεωρείται θεραπευτική άσκηση που δημιουργεί όμορφα συναισθήματα, τα οποία θα παραμείνουν στον εγκέφαλο μας και θα τα επαναφέρουμε στην μνήμη μας και την επόμενη μέρα.
Η βόλτα με φίλους και η κατάληξη της για ένα καφέ μοιάζει με επίτευγμα στις μέρες μας και κυρίως στις μεγαλουπόλεις όπου οι ρυθμοί ζωής είναι χαοτικοί. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι εκεί είναι μοναχικοί και πιο δύσκολοι στις συναναστροφές τους, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους, που αυτή η συνήθεια είναι καθιερωμένη και καθημερινή. Ανεξαρτήτου ώρας και ημέρας. Είτε είναι πρωί πριν τη δουλειά για τόνωση, είτε μεσημεράκι μετά την εργασία για εκτόνωση, είτε για απογευματινή έξοδο, η απόλαυση είναι μία..καφεδάκι και καλή παρέα. Αχνιστός και μυρωδάτος (ελληνικός), με αφρόγαλα (cappuccino), δροσιστικός και παγωμένος(Fredo), γρήγορος «στο φτερό»(espresso), η γεύση του «ευφραίνει τας ψυχάς ημών».
Κάνοντας ένα flash bask θα διαπιστώσουμε πως ανέκαθεν η ανάγκη του ανθρώπου για ένα καφέ με συντροφιά ήταν πηγαία. Σε εποχές χωρίς τηλεόραση, ραδιόφωνο, χωρίς internet και social media, η επικοινωνία, η ενημέρωση και η ανταλλαγή των «νέων της ημέρας» γινόταν μόνο στον «καφέ». Τα στέκια μακράν διαφορετικά.. όμως το αποτέλεσμα το ίδιο. Από τις νοικοκυρές που έπιναν καθημερινά τον καφέ τους στην αυλή του σπιτιού με τις γειτόνισσες για να μεταδώσουν τα «νέα» της γειτονιάς έως τα παραδοσιακά καφενεία, που ήταν προνόμιο των αντρών, η συνάντηση για έναν καφέ επιτύγχανε το σκοπό της. Η επικοινωνία, η κοινωνικοποίηση, η ανταλλαγή απόψεων και πληροφοριών καθώς και το «κουτσομπολιό» ήταν δεδομένη και απαραίτητη. Ήταν ο μόνος τρόπος, μέσω «ενός καφέ», να ξεκουραστεί το σώμα, το μυαλό και η ψυχή. Ήταν η μόνη πολυτέλεια που διέθεταν. Και σε εκείνους ο καφές ήταν… πηγή ζωής.
Τα οφέλη του είναι πολλά..βελτιώνει την πνευματική απόδοση, έχει αντιοξειδωτική δράση, αυξάνει την αθλητική απόδοση, ενυδατώνει όπως όλα τα ροφήματα, ανεβάζει τη διάθεση, ενισχύει τον μεταβολισμό και δρα ως αντικαταθλιπτικό φάρμακο. Ο καφές μετά το νερό θεωρείται το δεύτερο σε κατανάλωση ρόφημα.
Η 1η Οκτωβρίου καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα Καφέ από το 2015.
Δεν γίνεται να ξεχάσουμε τον σημαντικό ρόλο που έπαιξε στη ζωή μας η παρέα του καφέ «στο χέρι» για περπάτημα ή στο παγκάκι, την περίοδο των αυστηρών lock down και της καραντίνας. Πόση χαρά έδωσε στους περισσότερους από εμάς η μικρή αυτή απόλαυση, αφού ήταν κυριολεκτικά το μοναδικό πράγμα που επιτρεπόταν να κάνεις για να βγεις αλώβητος ψυχικά από την τρέλα της πανδημίας .
Ο καφές όμως είναι πολύ περισσότερα πράγματα από την απόλαυση και την ποιότητα που ξυπνάει τις αισθήσεις. Είναι επικοινωνία. Είναι σχέσεις. Γιατί παρέα με έναν καφέ πολλά μπορούν να συμβούν… Και έτσι λοιπόν, μια μέρα ο καφές στάθηκε η αφορμή για δέκα κορίτσια , άγνωστα ως επί το πλείστον, μεταξύ τους να γνωριστούν και να «γράψουν την δική τους ιστορία». Σε ένα συνοικιακό CAFE, γύρω από ένα τραπέζι, πίνοντας και απολαμβάνοντας τον καφέ τους καθημερινά έγιναν μια παρέα, μια «γροθιά». Η αφορμή; Η ανάγκη για ένα φλιτζάνι καφέ. Η αιτία; Η ανάγκη για παρέα, για καθημερινή επαφή, για συζήτηση, για γέλιο… για ατελείωτο γέλιο!! Κάθε μια τους διαφορετική, όμως την «ώρα του καφέ» όλες ήταν ίδιες. Τα πρόσωπά τους εξέπεμπαν την ίδια λάμψη. Γιατί είχαν κάτι κοινό..η ώρα που έπιναν τον καφέ τους ήταν μοναδική. Ο χρόνος που διέθετε η καθεμία διαφορετικός, όμως ήταν «ιερός» και η διαδικασία «ιεροτελεστία» …για χρόνια. Παρέα με ένα φλιτζάνι καφέ, έλυσαν προβλήματα, προγραμμάτισαν πάρτι και γιορτές, γέλασαν και έκλαψαν μαζί, μεγάλωσαν τα παιδιά τους. Το CAFE έκλεισε…. η παρέα του «καφέ» όμως έμεινε, το ίδιο και οι αναμνήσεις , το ίδιο και το «feeling».Εξακολουθούν να πίνουν το καφεδάκι τους ΜΑΖΙ κάθε πρωί, γιατί η συνήθεια αυτή τις δίνει δύναμη και κυρίως ομορφαίνει τη ζωή τους. Γιατί είναι η ψυχοθεραπεία τους…
Όλοι μας λίγο πολύ έχουμε να διηγηθούμε γλυκόπικρες ιστορίες γύρω από έναν καφέ. Ιστορίες που μας συγκίνησαν και μας ταύτισαν μαζί του.
Πιστέψτε λοιπόν, και εσείς στη δύναμη του καφέ με καλή παρέα. Θα σας δώσει ζωντάνια, θα σας βοηθήσει ψυχικά..και κυρίως θα καλύψει πολλές ανάγκες του εαυτού σας. Όταν και όποτε μπορεί ο καθένας ..άλλωστε ο καφές δεν έχει ώρα. Ο χρόνος είναι σύμμαχος του, αρκεί να το θέλουμε.
Κάντε πράξη στη ζωή σας τη φράση «ραντεβού για καφέ» και απολαύστε τον!!
