Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Τα πρώτα μου εφτά χρόνια έζησα στην Κυψέλη. Από τότε έως και σήμερα, το πατρικό μου βρίσκεται στην Πεύκη. Έζησα πολύ όμορφα παιδικά χρόνια, με πολλή αγάπη από τους γονείς μου. Υπάρχουν στιγμές που τα αναπολώ.

Ήμουν πάρα πολύ ζωηρός. Βέβαια, πλέον υπάρχουν διάφοροι όροι για να χαρακτηρίσεις ένα ζωηρό παιδί, οπότε θα έλεγα ότι ήμουν «υπερκινητικός». Έχω μια αδερφή, την Κωνσταντίνα, η οποία είναι πέντε χρόνια μεγαλύτερη από μένα.

Μικρός ήμουν πολύ ανεξάρτητος. Ήταν και άλλες εποχές τότε. Όταν μετακομίσαμε στην Πεύκη θυμάμαι ότι τα καλοκαίρια μαζευόμασταν τα παιδιά στη γειτονιά και μπορεί να μέναμε και μέχρι τη μια-δύο έξω. Βέβαια οι γονείς μας ήταν στα μπαλκόνια και μας έβλεπαν, αλλά υπήρχε μια πλήρης ελευθερία και ασφάλεια. Σήμερα, το να είσαι οχτώ χρονών παιδί και να μένεις μέχρι τόσο αργά έξω είναι ανήκουστο.

Τα πρώτα χρόνια του σχολείου ήμουν καλός μαθητής, αλλά από μικρός είχα συνειδητοποιήσει ότι ήθελα να ασχοληθώ με το ποδόσφαιρο. Ο αθλητισμός και το κομμάτι σχολείο, σαφέστατα μπορούν να συμβαδίσουν, αλλά εξαρτάται και που θέλεις να ρίξεις περισσότερο βάρος.

Έκανα διπλές προπονήσεις σχεδόν ημερησίως: στίβο, που με βοηθούσε πολύ στο ποδόσφαιρο, και την προπόνηση με την ομάδα. Αυτό γινόταν 4-5 φορές τη βδομάδα, οπότε ο χρόνος για τα μαθήματα ήταν πολύ περιορισμένος.

Δε θα σου πω ψέματα, ήξερα ότι ήμουν ένα ωραίο παιδί. Δεν ήξερα όμως τι αντίκτυπο μπορεί να έχει μια ωραία εμφάνιση, καθώς υπήρχαν άλλα παιδιά που ήταν πολύ πιο αρεστά στα κορίτσια του σχολείου. Πιτσιρικάς δε θα έλεγα ότι ήμουν ιδιαίτερα θαρραλέος με τα κορίτσια. Μπορεί να μου άρεσε μια κοπέλα και να μην πήγαινα να της μιλήσω για αρκετό καιρό.

Υπήρξε ένα κομβικό σημείο μόλις τελείωσα το Λύκειο, όπου για έξι μήνες δεν έκανα τίποτα. Είχα ρίξει το βάρος στο 100% στο ποδόσφαιρο, γιατί ακουγόταν αρκετά το όνομά μου ώστε να περάσω σε επαγγελματικό επίπεδο. Είχα εναποθέσει όλες μου τις ελπίδες και όλη μου την προσπάθεια πάνω σε αυτόν τον στόχο.

Περίπου προς τα τέλη αυτού του εξαμήνου έπαθα έναν τραυματισμό. Όσοι ασχολούνται με τον αθλητισμό γνωρίζουν πόσο δύσκολο είναι μετά από αυτό να περάσεις σε επαγγελματικό επίπεδο. Ήταν μια αρκετά δύσκολη περίοδος αυτή για μένα. Το συζήτησα με γονείς και φίλους, οι οποίοι με παρότρυναν να ασχοληθώ με την αθλητική δημοσιογραφία, ώστε να κρατήσω μια επαφή με τον αθλητισμό.

Μου αρέσει πολύ και το κομμάτι της φωτογραφίας και μου είχε περάσει τότε από το μυαλό να ασχοληθώ με αυτό. Όπως επίσης και με τη μαγειρική. Το 2003 είχα κάνει ένα ραντεβού με μια σχολή. Αλλά όταν έμαθα τις συνθήκες εργασίας στην κουζίνα, επειδή με ξέρω σαν άνθρωπο, αποφάσισα ότι δε θα ήταν εύκολο για μένα. Όλα έχουν πίεση στη ζωή, αλλά το είχα φανταστεί λίγο διαφορετικά στο μυαλό μου.

Bovary.gr