Εριέττα Κούρκουλου: Η αγάπη για τα ζώα και το ελληνικό #MeToo

Σε αντίθεση με όσους δηλώνουν ζωόφιλοι αλλά η αγάπη τους εξαντλείται στα ζώα συντροφιάς, η Εριέττα κάνει την υπέρβαση. Μοιράζει απλόχερα την αγάπη και τον σεβασμό της σε όλη τη γκάμα της πανίδας. Από τα μικρόσωμα σκυλάκια με τις παιχνιδιάρικες ουρές και τις φουντωτές, ανεξάρτητες γάτες μέχρι τα γουρουνάκια, τις αγελάδες και όλα τα ζώα παραγωγής. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι έχει υιοθετήσει τον βιγκανισμό στην διατροφή της τον οποίο σταδιακά προσπαθεί να ενσωματώσει σε όλες τις πτυχές της ζωής της.

Στο καταπράσινο κτήμα στον Ωρωπό -το οποίο κάποτε είχε αγοράσει ο Νίκος Κούρκουλος- βρίσκονται οι εγκαταστάσεις της φιλοζωικής οργάνωσης Save a greek stray. Εκεί η Μόνικα, ο Τζέρεμι, ο Χαλικιάς, η Θεοπούλα και ο Δίας, έχουν διαγράψει το δύσκολο και πολλές φορές βαριά κακοποιημένο παρελθόν και περνούν τις μέρες τους περιμένοντας να υιοθετηθούν. Εκεί συνάντησα την Εριέττα και μιλήσαμε για ώρα. Για το καταφύγιο, τον βιγκανισμό, το νέο νομοσχέδιο για τα ζώα, το ελληνικό MeToo και τον Νίκο Κούρκουλο.

Η αγάπη για τα ζώα

«Γεννήθηκα με μια λατρεία για τα ζώα, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου είχα αυτόν τον θαυμασμό που συνεχίζω να έχω και σήμερα, παρά το γεγονός ότι οι γονείς μου δεν ήταν πάρα πολύ φιλόζωοι, τουλάχιστον όχι με την έννοια που είμαι εγώ σήμερα. Δεν με εμπόδισαν όμως σε όλο αυτό. Μου επέτρεψαν να μεγαλώσω μαζί με διάφορα ζώα. Όταν ήμουν εκεί γύρω στα 6-7, ο πατέρας μου, αγόρασε αυτό το κτήμα στον Ωρωπό για να κάνουμε μια φάρμα. Ήταν πολύ της φύσης ο μπαμπάς μου. Ήθελε να έχουμε επαφή μαζί της. Ωστόσο δεν επέτρεπε να βρίσκονται τα σκυλιά πάνω στο κρεβάτι, τα ήθελε έξω. Αυτή ήταν η νοοτροπία τότε.

Το πρώτο μου σκυλί; Φυσικά και το θυμάμαι. Ήταν η Ντόλυ, ένα Golden Retriever. Ήμουν υπεύθυνη για τη Ντόλυ, έπρεπε να την ταΐζω, να τη βγάζω βόλτα. Με αυτήν κατάφερα σιγά-σιγά να πείσω τους γονείς μου ότι το βλέπω αλλιώς όλα αυτό και έτσι σταδιακά μου επέτρεψαν να την έχω στο σπίτι και στο δωμάτιό μου».

Η Save a greek stray

«Η Save a greek stray ξεκίνησε σχεδόν 10 χρόνια πριν, ίσως και λίγο παραπάνω.. Ήταν η εποχή που μάζευα ζώα από το δρόμο στο σπίτι. Είχαμε φτάσει στο σημείο ή που θα έφευγαν τα ζώα από το σπίτι ή που θα έφευγα εγώ (γέλια). Κάπως έτσι γεννήθηκε η ανάγκη ενός καταφυγίου. Τότε η μητέρα μου -που της το οφείλω όλο αυτό- μου είπε χαρακτηριστικά “αν θες να το κάνεις δεν έχω αντίρρηση, όμως δεν μπορείς να το κάνεις μέσα στο σπίτι. Πρέπει να ασχοληθείς πιο σοβαρά”. Όταν έγινε αυτό ήμουν περίπου 15 χρονών. Στήσαμε λοιπόν έναν χώρο -λιγότερο επίσημο- και ξεκινήσαμε. Το 2012 βγάλαμε άδεια λειτουργίας και το 2015 ολοκληρώθηκε το καταφύγιο στον Ωρωπό όπου και φροντίζουμε σταθερά 120 ζώα.

Στις υιοθεσίες αδέσποτων; Ναι υπάρχει βελτίωση. Παλιά ήταν πολύ πιο δύσκολο. Βλέπω βέβαια πολύ κόσμο που ακόμα επιλέγει να αγοράσει κάποιο ζώο. Όσο όμως γίνεται trend όλο αυτό και βλέπουμε γνωστές προσωπικότητες να υιοθετούν, ναι οφείλω να πω ότι η υιοθεσία κερδίζει έδαφος. Όσο περνάνε τα χρόνια βλέπουμε μεγάλη διαφορά».

Το νέο νομοσχέδιο για τα ζώα

«Όσον αφορά το νομοσχέδιο για τα ζώα θεωρώ ότι έχει πολύ καλές βάσεις και είναι καλογραμμένο. Η εφαρμογή ωστόσο θα είναι δύσκολη. Αυτό που παρατήρησα είναι ότι διατίθενται πολλά κονδύλια για τη δημιουργία δημοτικών καταφυγίων, κυνοκομείων. Αυτό δεν δίνει λύση στο τεράστιο πρόβλημα των 3-4 εκ. αδέσποτων στην Ελλάδα. Θα προτιμούσα όλα αυτά τα κονδύλια να πήγαιναν σε στειρώσεις καθώς αυτή είναι αποδεδειγμένα η μοναδική λύση σε ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα. Από την εμπειρία μου, η λειτουργία ενός κυνοκομείου είναι ιδιαίτερα κοστοβόρα.

Θυμώνω πάρα πολύ όταν βλέπω να κακοποιούνται ζώα, όπως θυμώνει όλος ο κόσμος. Θεωρώ ότι είναι πολύ επικίνδυνο και για άλλους λόγους. Οι άνθρωποι που κακοποιούν τα ζώα έχουν συνδεθεί επιστημονικά και με κακοποιήσεις σε παιδιά, γυναίκες και άλλες, ευάλωτες ομάδες. Βέβαια ας μην ξεχνάμε ότι κακακοποίηση είναι και πιο απλά πράγματα όπως για παράδειγμα ένας σκύλος που μένει στο μπαλκόνι μόνιμα. Μπορεί να μην θεωρείται ακραία κακοποίηση αλλά όταν είναι συστηματική έχει αρνητικές συνέπειες στα ζώα».

Το ελληνικό #MeToo

«Παρακολουθώ όσα συμβαίνουν αυτή την εποχή, ειδικά στο Εθνικό, λόγω του πατέρα μου που ήταν σε αυτή τη θέση για πάρα πολλά χρόνια. Θυμάμαι πόσο τιμούσε το ρόλο του στο Εθνικό και με πόση αγάπη φερόταν στους συναδέλφους του -και ειδικά στους νέους ηθοποιούς οι οποίοι δούλευαν μαζί του. Όλα έχουν να κάνουν με τον σεβασμό.

bovary.gr